นแม้แต่ฉู่โม่วก็ต้องตกตะลึง โชคดีที่มีลำแสงเคลื่อนย้ายมิติปกป้องอยู่รอบกายเขาและปกป้องเขาจากกระแสแปรปรวนเหล่านั้น ฉู่โม่วจึงเดินทางมาถึงได้อย่างปลอดภัย
แต่ช่วงเวลานี้ก็คงอยู่ได้ไม่นาน
หลังจากที่เคลื่อนย้ายมิติมาสักพัก เขาก็ต้องเผชิญหน้ากับกระแสแปรปรวนที่ทำให้ลำแสงทำงานผิดพลาด
มันเป็นเหมือนประภาคารในหมอกหนา เมื่อประภาคารดับลง ผู้เดินทางก็จะหลงทางอยู่ในหมอกนั้น
และเมื่อการทำงานของค่ายกลเคลื่อนย้ายมิติผิดพลาด ผู้ปลุกพลังในค่ายกลเคลื่อนย้ายมิติก็จะหลงทางในกระแสแปรปรวนและไม่มีวันหาทางออกเจอ แม้ว่าจะโชคดีออกมาจากกระแสแปรปรวนนั้นและกลับมายังโลกแห่งความจริงได้ พวกเขาก็จะอยู่ห่างไกลจากจุดหมายเดิมมหาศาล
หากผู้ปลุกพลังทั่วไปต้องเจอกับสถานการณ์แบบนี้เข้าก็ยากที่จะหลบหนีไปและคงต้องตายอย่างแน่นอน
โชคยังดีที่ฉู่โม่วมีพรสวรรค์ห้วงมิติ เขาใช้พลังแห่งห้วงมิติในจังหวะสำคัญและบีบบังคับให้ลำแสงค่ายกลเคลื่อนย้ายมิติกลับมาสู่เส้นทางเดิม แต่นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่จะทำได้ง่าย ๆ เลย อณูแห่งชีวิตถูกใช้จนหมดและแม้แต่หยกปฐมกาลก็ถูกใช้งาน
เรียกได้ว่า…
ในตอนนี้ ร่างกายของเขาว่างเปล่า ไม่มีจุดลมปราณ 228 จุดอยู่ในจุดตันเถียนอีกแล้ว และเขาไม่มีอณูแห่งชีวิตเหลืออยู่อีกต่อไป
“โชคดีนะที่ยังรอดออกมาได้!”
ฉู่โม่วถอนหายใจด้วยความโล่งอกและปาดเหงื่อออกจากหน้าผาก
อย่างแรก เขาหยิบหินปฐมกาลระดับชั้นยอดจำนวนหนึ่งออกมาใช้และเติมเต็
