ึงพอใจเป็นอย่างมาก
ท้ายที่สุด
เขาก็หันไปมองที่คันฉ่องฉายลึกลับ
ตอนนี้ไม่มีพลังงานแปรปรวนใด ๆ และคันฉ่องฉายลึกลับก็ปกคลุมไปด้วยฝุ่น มันดูเก่าคร่ำครึเหมือนกับกระจกทองแดงทั่วไป แม้ว่าจะโยนทิ้งลงไปบนถนนก็คงไม่มีใครเหลียวมอง
แต่ฉู่โม่วก็ไม่กล้าดูถูกมัน
หลังจากที่ใส่เลือดและอณูแห่งชีวิตเข้าไป พลังของคันฉ่องฉายลึกลับนี้ก็เรียกได้ว่าทรงพลังสะท้านแผ่นดิน แม้จะถูกฟันด้วยกระบี่ติดกันหลายร้อยรอบ ประกอบกับเกราะป้องกันธาตุดินและการป้องกันจากพรสวรรค์ธาตุดิน มันก็อ่อนแอลงเหลือเพียงแค่หนึ่งในสิบของพลังเริ่มต้น แต่ก็ยังสามารถเจาะทะลวงร่างกายของฉู่โม่วจนเกือบสิ้นใจได้
แน่นอนว่า
เหตุผลส่วนหนึ่งที่มันเป็นของเทียมเทพอย่างบรรพบุรุษมนุษย์ถ้ำก็เพราะพลังของคันฉ่องฉายลึกลับนี้นั้นไม่ใช่สิ่งที่จะดูถูกได้
เขาคว้ามันมาถือไว้ในมือ
หึ่ง!
สมบัติชิ้นนี้มีจิตวิญญาณและมีเจ้านายเป็นของตัวเอง เป็นเรื่องธรรมดาที่มันจะไม่ยอมตกอยู่ในมือของผู้อื่น ตอนนี้คันฉ่องฉายลึกลับสั่นสะท้านเล็กน้อยและระเบิดลำแสงออกมาเพื่อต่อต้าน
“ฉันฆ่าเจ้านายของแกไปแล้ว เป็นแค่วิญญาณยุทธภัณฑ์ยังจะพยายามหนีอีกเหรอ!”
เมื่อฉู่โม่วปล่อยพลังออกไปเล็กน้อย ลำแสงนั้นก็แตกสลายพร้อมเสียง ‘กร๊อบ’ กระจกพลันสงบลงในทันที
หลังจากนั้น ฉู่โม่วก็เข้าไปข้างในจิตใจของมันและสัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณอันเลืองรางข้างในซึ่งเป็นวิญญาณยุทธภัณฑ์ของคันฉ่องฉายลึกลับ
“ฉันจะยกโทษให้ถ้
