ูแห่งชีวิตจะฟื้นฟูบนโลกนี้แล้ว แต่มันก็ยังใช้เวลาอีกอย่างน้อย ๆ ก็ร่วมร้อยปีกว่าที่พวกเขาจะฟื้นพลังได้ใหม่!
“น่าอัปยศ! น่าอัปยศจริง ๆ!”
“พวกมนุษย์ ฉันจะไม่ยอมตายตรงนี้แน่!”
มั่วลาที่กำลังโกรธ ในสภาพที่พลังของเขาเริ่มจะลดต่ำแถมยังไม่มั่นคงเหมือนทะเลที่ไม่สงบ ผิวหนังของเขาพลันแห้งกร้านอย่างรวดเร็ว
มันชัดเจน
มั่วลากำลังจุดไฟเผาตนเอง เขากำลังผลาญอณูแห่งชีวิตภายในร่าง!
ยามที่แก่นแท้แห่งชีวิตของตัวเขาเองถูกเผาไหม้ มันก็ส่งพลังประหลาดออกมา กลิ่นอายพลังที่เคยลดถอย บัดนี้ได้กลับมารุกโชติช่วงอย่างมั่นคงอีกครั้ง เพียงไม่นานก็แข็งแกร่งเทียบเท่ากับเหล่าราชันย์เทพยุทธ์ได้ และสูงขึ้นไปอีกจนแข็งแกร่งกว่าราชันย์เทพยุทธ์
“ฮึ่ม!”
“นั่นก็แค่วิชาที่บังคับให้ความแข็งแกร่งของตนเองเพิ่มขึ้นน่ะ ทุกคนอย่าไปกลัว!”
เห็นพลังของศัตรูเพิ่มขึ้นอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ราชันเทพยุทธ์มารอหังการกลับไม่ได้เกรงกลัวแต่อย่างใด กลับกันเขากำลังยิ้มและเยาะเย้ยกลับไปด้วย
“จะบังคับหรือไม่แล้วมันจะทำไม? แค่นี้ก็เพียงพอที่จะฆ่าแกได้แล้ว!”
มั่วลาแผดเสียง
จากนั้นเขาก็หยิบเอากระสวยพันด้ายที่มีรูปทรงแหลมคม เปล่งประกายแสงมันวาวและปลดปล่อยพลังปราณอย่างน่าเหลือเชื่อออกมา
“กระสวยสังหาร!”
“สิ่งนี้ถือเป็นมรดกตกทอดมาจากบรรพบุรุษมนุษย์ถ้ำของฉัน! ถูกส่งต่อมานับพันปี มีพลังที่สูงยิ่งกว่ายุทธภัณฑ์วิญญาณระดับ 9 … ดังนั้น แก! ตายซะ!”
สิ้นเสียง
มั่ว
