แนวป้องกันชายฝั่งไปสักสิบห้าปีละนะ!”
ฉู่โม่วคิดกับตนเอง
และด้วยเวลาสิบห้าปีนี้ เหล่าผู้ปลุกพลังที่รอดชีวิตไปก็คงจะได้เติบใหญ่กลายเป็นกำลังที่แข็งแกร่งของมนุษยชาติสืบต่อไปได้ บางทีกว่าตอนนั้นจะมาถึง อาจจะมีผู้ที่แข็งแกร่งกว่าฉู่โม่ว ณ ตอนนี้ปรากฏขึ้นมาแล้วก็ได้
หากเหล่าสัตว์อสูรเกิดเหิมเกริมเข้าโจมตีมนุษย์ในภายภาคหน้าละก็ มนุษย์จะต้องโต้กลับได้อย่างไม่เกรงกลัวแน่นอน
คิดแบบนั้นแล้ว ฉู่โม่วก็หันมองรอบ ๆ ผืนทะเล รู้สึกได้ถึงพลังแห่งจิตวิญญาณที่ปกคลุมไปทั่ว ทำให้เหล่าสัตว์อสูรมากมายต่างรีบลงไปซ่อนยังก้นทะเลลึกด้วยความหวาดกลัว รู้เช่นนั้นแล้วชายหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะผลิยิ้มออกมา
จากนั้น
ด้วยร่างที่หายไปอย่างรวดเร็ว เขาปรากฏตัวขึ้นบนฟากฟ้า เมื่อจับทิศทางของอะไรบางอย่างได้แล้ว ฉู่โม่วก็กลายเป็นดวงแสงและพุ่งไปยังชายฝั่งทันที
ในชั่วพริบตา เขาก็หายวับไปจากท้องฟ้า
“เฮ้อ…”
“เจ้ามนุษย์ที่น่ากลัวนั่นไปได้สักที!”
เมื่อฉู่โม่วจากไป เหล่าอสูรทะเลที่อยู่ใกล้ ๆ ต่างก็พากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก แววตาของพวกมันเต็มไปด้วยความสุขยินดีราวกับเพิ่งจะผ่านวันสิ้นโลกมา สิ่งนี้ไม่เกินจริงสักเท่าไหร่ ยังไงเสีย… ในสายตาของพวกมัน ผู้ปลุกพลังคนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับภัยพิบัติระดับสูญพันธุ์!
…
แนวป้องกันชายฝั่ง
เหล่าผู้ปลุกพลังของมวลมนุษยชาติ ในที่สุดพวกเขาก็สามารถทวงคืนพื้นที่บางส่วนมาจากสัตว์อสูรได้แล้ว
อันที่จริง สัตว์อ
