บทที่ 417 พลังของคันศรดาวตก สะท้านดารา!
ทั้งหมดเฝ้ามองอย่างเงียบเชียบ
ทุกคนกำลังตัวแข็งทื่อกับฉากอันเหนือจินตนาการนี้
นั่นเป็นถึงราชาอสูรผู้น่าเกรงขาม!
เมื่อตัวตนเช่นนี้ปรากฏตัวครั้งแรก มันก็เป็นฉากอันยิ่งใหญ่ ทรงอำนาจเหนือกว่าสิ่งใด ราวกับเป็นเทพเจ้าจุติลงมา ทำให้ทุกชีวิตในโลกไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง
แต่เพียงไม่กี่อึดใจต่อมา ฉู่โม่วกลับขึ้นไปดึงเทพเจ้าผู้สูงส่งลงมาจากแท่นบัลลังก์ พร้อมกระหน่ำรังแกด้วยกำปั้นของเขา
นี่เป็นเรื่องเหลือเชื่อเกินไป!
ผู้ปลุกพลังทุกคนล้วนตกตะลึง และมีคลื่นพายุก่อตัวขึ้นภายในใจพวกเขา
ในเวลานี้ ฉู่โม่วยังคงโจมตีราชาอสูรกิเลนวารีอย่างต่อเนื่อง
ทั่วร่างมันโชกไปด้วยเลือด กระทั่งหัวที่ใหญ่โตก็ยังถูกชายหนุ่มทุบตีจนเป็นหลุมเป็นบ่อ เกิดบาดแผลอยู่ทุกหนทุกแห่งทั่วตัว ทั้งตา จมูก ปาก และใบหน้าที่แทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม
“โอ๊ยเจ็บ… เจ็บเหลือเกิน!”
“เจ้ามดปลวก… เจ้าทำให้ข้าหัวเสียแล้วนะ!”
ราชาอสูรกิเลนวารียังคงสบถและร้องสาปแช่งอย่างไม่หยุดหย่อน พร้อมดวงตาที่จ้องมองฉู่โม่วด้วยความจงเกลียดจงชัง ราวกับเป็นศัตรูมาแต่ชาติปางก่อน
มันโกรธเกลียด!
คับแค้นใจ!
เดิมทีลูกชายของมันถูกมนุษย์ผู้นี้ข่มเหงและปลิดชีพ ดังนั้นมันจึงมาเพื่อล้างแค้น แต่ไม่คาดคิดว่ามนุษย์ที่อยู่ตรงหน้าจะโหดเหี้ยมมากถึงเพียงนี้
และก่อนที่มันจะพูดจบประโยค ก็ถูกโจมตีอย่างไม่ไว้หน้า กระทั่งสะกดข่มอย่างไร้ทางต่อต้าน ต
