“ท่านเก็บไว้กินเองเถอะ ข้าไม่ขาดอะไรเลย” เซียวเหยียนยิ้มกล่าว
เฝิงชิงหลีงุนงง ตะลึงงันไป
นางเพื่อทำตามสัญญา พิทักษ์สำนักศึกษาตำหนักจันทน์ หลายปีมานี้มีศิษย์ตำหนักจันทน์ไม่น้อยที่คิดจะตีสนิทกับนาง ล้วนแต่มีจุดประสงค์ เห็นเซียวเหยียนมาที่สระน้ำเย็นวาดภาพ เหมือนกับจงใจเข้าใกล้ตนเอง นางตอนแรกก็คิดว่าเป็นเช่นนั้น ไม่คิดว่าตนเองนำของล้ำค่าออกมา กลับถูกปฏิเสธ
นอกจากของสิ่งนี้แล้ว ของอื่นที่นางสามารถประทานให้ได้ก็ไม่มากแล้ว และยังมีคนที่มาเพื่อสร้างความสัมพันธ์ แต่ทางฝั่งของเซียวเหยียน ดูเหมือนจะไม่มีความจำเป็นนี้ อีกฝ่ายคือคุณชายน้อยของจวนขุนพลเทวะ พรสวรรค์ก็ปีศาจ ไหนเลยจะต้องลำบากขนาดนี้ มาเอาอกเอาใจประจบประแจงนางอสูรขอบเขตจตุรภพตนหนึ่ง?
“เจ้าไม่เอาจริงๆ รึ?” เฝิงชิงหลีกล่าวอย่างลังเล
เซียวเหยียนจนใจ กล่าว “หากท่านมีของแบบนี้เยอะ แล้วจะให้ข้าให้ได้ก็ได้ ข้าจะเอากลับไปเลี้ยงหมูแล้วกัน”
“เจ้าคิดไปเองเสียจริง”
เฝิงชิงหลีเมื่อได้ยินคำพูดนี้ ก็กลอกตา เลี้ยงหมู อะไรคือหมูที่คู่ควร?
เซียวเหยียนในใจกลับกำลังคิดว่า เอากลับไปให้เซียวจื่อเซวียนก็ไม่เลว…
ณ ชั้นเอกของสำนักศึกษาตำหนักจันทน์ เซียวจื่อเซวียนที่อยู่ดีๆ ที
