องกันชายฝั่ง
แม้ว่าพวกเขาจะสนับสนุนครอบครัวของตน
แต่อย่างไรแล้วก็ยังรู้สึกกังวลอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
แนวป้องกันชายฝั่งนั้นอันตรายอย่างถึงที่สุด หากไปแล้วก็อาจจะไม่ได้กลับมาอีก!
“อาเฉิง”
ในตอนนี้
ระหว่างที่ผู้คนมากมายกำลังส่งสายตาอำลา เด็กสาวคนหนึ่งพลันตะโกนลั่น
ทุกคนหันไปตามเสียงนั้นและเห็นว่าเป็นหญิงสาวคนหนึ่งที่อยู่ในขั้นผู้ฝึกยุทธ์เท่านั้น เธอยังสาวและสง่างามโดยมีอายุราวสิบแปดปี เธอมองตรงไปด้วยน้ำตานองหน้าและตะโกนด้วยเสียงสั่นเครือ “นายต้องรอดกลับมาให้ได้นะ ฉันจะรอนายกลับมาแต่งงานกับฉัน!”
ห่างไกลออกไป
ผู้ปลุกพลังหนุ่มคนหนึ่งที่รอขึ้นไปบนยานบินพลันหลั่งน้ำตาออกมาทันทีที่ได้ยินเสียงนี้
แต่เขาก็ไม่หยุดเดินหรือแม้แต่กลับหลังหันไปมอง
ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากทำ
แต่เขาไม่กล้าทำ!
เขากลัวว่าหากกลับหลังหันไปเห็นหญิงสาวผู้เป็นที่รักร่ำไห้แล้วจะไม่สามารถเดินทางไปที่แนวป้องกันชายฝั่งได้อีก
เขาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากกัดฟันขึ้นไปบนยานบินโดยไม่หันหลังกลับไปมอง
‘ไฉ่อี!’
‘รอฉันกลับมานะ!’
เขาคิดอยู่ในใจ
