ยไม่ต้องกังวลว่าสัตว์อสูรจะบุกโจมตีล่ะ?”
“นักเรียนอย่างเราคิดว่าเรื่องนั้นไม่ใช่สิ่งที่เป็นไปไม่ได้ แต่เราจำเป็นต้องใช้พลังของทุกคนในการสังหารเหล่าสัตว์อสูร สักวันหนึ่ง สัตว์อสูรทั้งหมดบนโลกจะถูกฆ่า! ถึงพวกเราจะทำไม่ได้ในตอนนี้ สักวันหนึ่ง เมื่อเผ่าพันธุ์มนุษย์ของเราไปที่ไหนก็ได้บนโลก เราก็จะได้ทำให้พวกสัตว์อสูรรู้ว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์ของเราเองก็แข็งแกร่งเหมือนกัน!”
“ถ้าไม่พอใจ พวกมันก็จะต้องเจอกับหายนะ!”
“นอกจากนี้ พวกเราไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ผู้อำนวยการพูดก่อนหน้านี้ ถึงระดับพลังของพวกเราจะยังต่ำ แนวป้องกันชายฝั่งก็เงียบสงบได้เพราะมีผู้ปลุกพลังหลายล้านคนประจำการอยู่! เผ่าพันธุ์มนุษย์ของพวกเราดิ้นรนเอาชีวิตรอดมาได้จนถึงจุดนี้ก็เพราะผู้คนนับไม่ถ้วนที่ก้าวออกไปข้างหน้า!”
“ถ้าเป็นแบบนั้น…”
“ถึงระดับพลังต่ำก็ไม่เป็นอะไรน่ะสิ? ตราบใดที่ยินดีทำ ถึงจะเป็นแค่งานขนอิฐหรือปูพื้น พวกเราก็ยินดีทำ!”
เมื่อพูดจบ
เขาก็ก้มหัวลงต่อหน้าผู้อำนวยการสวี่และกล่าวอย่างเอาจริงเอาจัง “ผู้อำนวยการ… ได้โปรดอนุญาตเถอะ!”
“ผมก็ขอให้อาจารย์อนุญาต!”
“ผมก็ขอให้อาจารย์อนุญาต!”
นอกจากเขาแล้ว นักเรียนอีกหลายคนก็พูดตามคนแล้วคนเล่า
ผู้อำนวยการสวี่ยืนอยู่ที่เดิมด้วยความสับสน
“ขงจื๊อสอนให้มีความเมตตา เมิ่งจื๊อสอนให้มีความยุติธรรม แต่เมื่อไร้ซึ่งความยุติธรรมก็ต้องเปี่ยมไปด้วยความเมตตา แล้วได้เรียนรู้อะไรจากหนังสือของนักปราชญ
