บทที่ 410 เผ่าพันธุ์มนุษย์เศร้าโศก ก่อจลาจล… พวกเราจะไม่มีวันตาย!
ฝนโลหิตยังคงตกลงมา
บนโลกทั้งใบ ไม่ว่าจะเป็นประชากรอาณาจักรตงเสวียน เกาะซากุระ หรือแผ่นดินอื่น ๆ ไม่ว่าจะอยู่ที่ใด ผู้คนต่างก็มารวมตัวกันภายใต้ฝนเลือดนี้
นี่คือความรู้สึกของสวรรค์และโลกที่อาลัยต่อราชันย์เทพยุทธ์อสงไขย!
ในสุดยอดฐานจงไห่
ผู้ปลุกพลังและผู้คนธรรมดานับไม่ถ้วนต่างก็เศร้าโศกและส่งคำอำลาให้แก่วีรบุรุษผู้ยืนหยัดต่อสู้ในวินาทีที่มืดมนที่สุดของมนุษยชาติ!
ครืน!
ภูเขาเต็มไปด้วยแสงสีเงินและสายฟ้าผ่าลงมา ทำให้เกิดเสียงฟ้าร้องและแสงสว่างวาบทั่วทุกหนแห่ง
หมู่เมฆสีดำปรากฏขึ้นและฝนโลหิตเทลงมาอย่างต่อเนื่อง
บรรยากาศแสนกดดันแผ่กระจายไปทั่วทั้งโลก ทำให้ความเศร้าโศกคืบคลานเข้าไปในหัวใจของทุกสิ่งมีชีวิต
“การตายของราชันย์เทพยุทธ์อสงไขยเป็นความสูญเสียที่น่าเศร้าสำหรับเผ่าพันธุ์มนุษย์!”
“สมัยก่อนเขายืนหยัดต่อสู้เพื่อเผ่าพันธุ์มนุษย์ของเราและสร้างผลงานเอาไว้นับไม่ถ้วน ซึ่งรวมไปถึงปกป้องประชากรหลายร้อยล้านคนด้วย ตอนนี้เขากลับต้องตายในการต่อสู้ที่แนวป้องกันชายฝั่ง แล้วพวกเราเผ่าพันธุ์มนุษย์จะนิ่งเฉยอยู่ได้ยังไง?!”
ภายในฐานจงไห่ที่พังทลาย ราชันย์เทพยุทธ์คนหนึ่งพลันเงยหน้าขึ้นและแผดเสียงลั่น “ตอนการเปลี่ยนแปลงเริ่มขึ้น มนุษย์อย่างเราไม่มีพละกำลังอะไรและได้แต่หลบหนีการโจมตีของสัตว์อสูรไปเรื่อย ๆ แต่ตอนนี้เผ่าพันธุ์มนุษย์ของเราไม่เหมื