งเราจะส่งกองทัพไปยังแนวป้องกันชายฝั่งเพื่อต่อสู้กับสัตว์อสูร!”
“การต่อสู้นี้…”
“คือการต่อสู้แห่งการแก้แค้น พวกเราไม่มีวันตาย!!!”
คำพูดสุดท้ายนั้นแทบจะถูกตะโกนออกมาด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดของราชันย์เทพยุทธ์ชิงชาง
เมื่อเสียงนั้นดังขึ้น ความเศร้าโศกและโกรธแค้นไร้ที่สิ้นสุดที่ถูกเก็บเอาไว้ในหัวใจของเขาก็หลั่งไหลออกมาพร้อมกับเสียงนั้นและแพร่กระจายออกไปทั่วทุกทิศทาง มันเข้าไปในหูของมนุษย์ทุกคนภายในระยะหลายหมื่นกิโลเมตร
ผู้คนนับไม่ถ้วนรู้สึกเช่นนั้น พวกเขารู้สึกว่าขนทั่วทั้งร่างกายลุกชันและความรู้สึกลึก ๆ ในหัวใจพลุ่งพล่านออกมา
“ต่อสู้กับสัตว์อสูร เราจะไม่มีวันตาย!”
“ต่อสู้กับสัตว์อสูร เราจะไม่มีวันตาย!”
“ต่อสู้กับสัตว์อสูร เราจะไม่มีวันตาย!”
พวกเขาต่างก็ตะโกนอย่างพร้อมเพรียงกันจนเสียงดังกึกก้องไปทั่วทั้งโลก
ตูม! ตูม! ตูม!
เสียงระฆังแดนสวรรค์อันยิ่งใหญ่ดังไปทั่วทั้งสุดยอดฐานจงไห่อีกครั้ง เสียงดังไกลออกมากว่าหลายหมื่นกิโลเมตร และมนุษย์ทุกคนพลันเลือดสูบฉีดเมื่อได้ยินเสียงนี้!
หง่างเหง่ง!
หง่างเหง่ง!
หง่างเหง่ง!
เสียงดังกึกก้องกว่าสิบแปดครั้งและไร้ที่สิ้นสุดราวกับคลื่นสมุทร
ระฆังแดนสวรรค์ดูจะไม่ถูกใช้งานหากไม่ใช่เรื่องที่สำคัญอย่างถึงที่สุด
ส่วนระฆังครั้งที่สิบแปดนั้นดังขึ้นเพียงแค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้นตั้งแต่การก่อตั้งสุดยอดฐานจงไห่
ครั้งสุดท้ายคือเมื่อไม่กี่วันก่อนที่สุดยอดฐานจงไห่ต้องเผชิญหน้าก
