ผู้ปลุกพลังจากวิหารราชันย์เทพยุทธ์เข้ามาควบคุม ตรวจสอบการปรุงอาหารด้วยตัวเอง พวกเขาตรวจตราดูทั้งวัตถุดิบ ปริมาณของเนื้อสัตว์อสูรและหญ้าวิญญาณ เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเป็นไปตามมาตรฐานก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
ผ่านไปครู่ใหญ่ อาหารก็เสร็จพร้อมเสิร์ฟ “อาหารเย็นพร้อมแล้ว!” ใครคนหนึ่งตะโกนขึ้นเสียงดัง
สิ้นเสียง บรรดาผู้ที่ถูกเกณฑ์แรงงานต่างโห่ร้องอย่างมีความสุข
จริงอยู่ที่เมื่อเป็นปรมาจารย์ยุทธ์แล้วข้าวก็หาใช่สิ่งที่จำเป็นต่อชีวิต ทว่าอาหารในมือนี้นั้นต่างออกไป ด้วยมันทำมาจากเนื้อสัตว์อสูรตั้งแต่ระดับหกขึ้นไปและสมุนไพรบางชนิด ซึ่งมีพลังที่แข็งแกร่งอย่างมาก เมื่อรับประทานเข้าไปแล้วจะออกฤทธิ์คล้ายยาเลือดผสม
เหตุนี้พวกเขาจึงทิ้งมาดของผู้ปลุกพลัง ฉีกกินเนื้อแต่ละชิ้นด้วยท่าทางหิวโหย
ผ่านไปสิบห้านาที เมื่อชายแซ่หลิวเห็นว่าทุกคนกินเสร็จแล้วและเริ่มดูดซึมยาเข้าสู่ร่างกาย เขาก็ออกคำสั่งแผดก้อง “เริ่มงานต่อได้!”
ทุกคนลุกขึ้นและทำงานต่อจากที่ค้างไว้
อาจจะด้วยสารอาหารที่มีสรรพคุณบำรุง พวกเขาจึงขะมักเขม้นยิ่งกว่าก่อนกินข้าวเป็นไหน ๆ ก่อนตะวันจะคล้อยต่ำ ในที่สุดเหล่าคนงานก็ทำงานจนสำเร็จ พวกเขาทดสอบกำแพงเมืองที่สร้างขึ้นอยู่หลายครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีปัญหาในภายหลัง
“ทุกคนเก็บกวาดให้เรียบร้อย แล้วตามมารับรางวัลทางนี้!”
จอมยุทธ์หลิวพูดขึ้นพลางมองไปยังกำแมงเมืองที่ทอดยาวด้วยความภาคภูมิใจ
การก่อสร้างวัน
