ย ๆ ความปรารถนาที่มีก็แปรเปลี่ยนเป็นการได้ขึ้นไปยืนในจุดสูงสุด รอจนกว่าจะเจนจัดวรยุทธ์ ถึงวันนั้นแรงปรารถนาของเขาจะทลายขีดจำกัดของสวรรค์ และมุ่งหน้าสู่เอกภพอันห่างไกล!
ไม่ว่าความต้องการจะผันผ่านไปเพียงใด หากเนื้อแท้นั่นก็เพื่อตัวเขาเองทั้งหมด
คล้ายจะเห็นแก่ตัว …และโลภไปบ้างก็จริงอยู่
แต่ไม่ว่าจะเป็นตอนที่ฐานลู่หยางต้องเผชิญกับสัตว์อสูร เขาก็เป็นคนที่พลิกสถานการณ์และช่วยชีวิตผู้คนนับแสน หรือกระทั่งตอนที่สุดยอดฐานจงไห่เผชิญวิกฤต มันก็ผ่านไปได้ด้วยฝีมือของเขามิใช่หรือ?
ทุกครั้งที่ได้มองผู้คนที่เกือบจะเข้าไปอยู่ในท้องของสัตว์อสูรยังมีชีวิตอยู่ด้วยการโจมตีของเขา ได้เห็นพวกเขากำลังพูดคุยถึงอดีต และรอคอยอนาคตเบื้องหน้าจะมาถึง… ภาพเหล่านั้นทำให้ฉู่โม่วอบอุ่นใจไม่น้อย
ยามนี้ แสงสุดท้ายของวันใกล้จะเลือนลับขอบฟ้า มันทอประกายอ่อน ๆ กระทบใบหน้าให้ฉาบด้วยสีแดง ประหนึ่งได้มอบความสว่างแก่ร่ายกายของพวกเขาให้ทอระเรื่อ
“สายน้ำแห่งโชคชะตาไม่อาจหยุดยั้ง แสงสว่างนับร้อยพันคงสดใสอยู่เสมอ!”
“ความงามและธรรมชาติแห่งสรรพสิ่งในโลกล้วนอยู่ภายใต้แสงสว่างอันงดงามนี้”
ฉู่โม่วอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ
ครั้นเรียกจิตใจกลับคืนสู่มโนสำนึกของตน
ฉู่โม่วขับไล่อารมณ์ต่าง ๆ ที่บังเกิดเมื่อครู่ออกจากใจ ก่อนจะเดินทางกลับบ้านในย่านรุ่งอรุณ
…
ภายในคฤหาสน์ที่เงียบสงบ
ฉู่โม่วสูดหายใจเข้าลึก แล้วจึงผายมือออก ทันทีที่ความคิดขยับไหว ร่
