ี่มนุษย์ยุคโบราณได้สร้างไว้เมื่อพันปีก่อน?’
‘ทำไมจู่ ๆ พวกเขาถึงหายไปกับหน้าประวัติศาสตร์ของดาวดวงนี้?’
‘ทำไมผู้สืบทอดของพวกเขาถึงหายตัวกันไป?’
ความสงสัยมากมายผุดขึ้นในใจฉู่โม่ว
แม้แต่
เรื่องที่เคยได้ยินมาว่า ‘อณูแห่งชีวิตฟื้นกลับมาอีกครั้ง’ ก็ถูกนำมาคิด
หากยึดตามที่ราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางพูด มนุษย์เมื่อพันปีที่แล้วนั้นมีอารยธรรมที่เติบใหญ่และมีวรยุทธ์เป็นของตนเอง นั่นหมายถึง แต่เดิมแล้วดาวเคราะห์สีน้ำเงินแห่งนี้น่าจะมีอณูแห่งชีวิตอยู่แล้ว
แล้วทำไมจู่ ๆ อณูแห่งชีวิตเหล่านี้ถึงได้หายไปกันเสียดื้อ ๆ ทำให้มนุษย์ยุคก่อนหน้าไม่สามารถฝึกฝนวิชาจนสามารถเติบใหญ่ในตามที่ควรจะเป็นได้?
และทำไมจู่ ๆ อณูแห่งชีวิตถึงฟื้นกลับมาบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินอีกครั้ง
ฉู่โม่วคิดอะไรไม่ออกเลย
“ที่จริงแล้ว คุณไม่ต้องคิดอะไรให้มากความก็ได้”
เห็นสีหน้าของฉู่โม่วเปลี่ยนไป ราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางก็รู้ดีว่าคนคนนี้กำลังกระสับกระส่าย เพราะเมื่อตอนเขารู้เรื่องนี้ใหม่ ๆ เขาก็ตกตะลึงมากเหมือนกัน
“ถึงแม้จะมีคำถามมากมายในตอนนี้ แต่มนุษยชาติของพวกเราก็ได้แข็งแกร่งขึ้นเป็นอย่างมาก ในอนาคต คำถามเหล่านี้อาจจะถูกเติมเต็มในตอนนั้นก็ได้ ท้ายที่สุด ความลับทั้งหมดก็จะถูกเปิดเผยออกมาเอง!”
เขาเปิดปากพูดและบอกในสิ่งที่ชายชราคนหนึ่งจะสามารถบอกคนในวัยเดียวกับลูกหลานตนเองได้
“อย่างงั้นสินะครับ”
ฉู่โม่วพยักหน้า
ดังที่ราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางพูด
