ยออกไปอีกครั้งและอสูรจระเข้ยักษ์ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ร่างกายขนาดยักษ์ของมันร่วงลงมาจากท้องฟ้าและตกลงบนพื้นพร้อมเสียงดังสนั่น
ผืนโลกพลันสั่นสะท้านราวกับว่าอุกกาบาตตกลงมา ผู้คนนับไม่ถ้วนโซซัดโซเซไปมา
คลื่นสั่นสะเทือนก่อให้เกิดสายลมพัดโหยหวนไปทั่วทุกหนแห่ง
“อย่า… อย่าเลย…”
“ข้าขอร้องละ!”
ในตอนนั้นเอง
อวัยวะภายในของอสูรจระเข้ยักษ์พังทลาย มันสัมผัสได้ถึงความตายในที่สุด มันไม่กล้าก่นด่าชายหนุ่มอีกต่อไปและเริ่มร้องขอชีวิตแทน
หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป มันต้องถูกอัดจนตายแน่!
ความมุ่งมั่นที่จะมีชีวิตอยู่ทำให้มันรู้สึกเศร้าสุดหัวใจ ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้มันคงไม่มาที่นี่ตั้งแต่แรก!
แต่ตอนนี้ก็สายเกินไปแล้ว มันทำได้เพียงร้องอ้อนวอนขอชีวิตด้วยความกลัวเท่านั้น
มันมีชีวิตอยู่มายาวนานจนไม่อาจนับ กว่าจะฝึกฝนมาจนถึงจุดนี้และกำลังจะเข้าสู่โลกใบใหม่ในอีกก้าวเดียว มันยังอยากไปให้สูงและไกลกว่านี้ มันไม่อยากมาตายที่นี่แบบนี้
ห่างไกลออกไป
มนุษย์และสัตว์อสูรนับไม่ถ้วนได้ยินเสียงของอสูรจระเข้ยักษ์ทำให้สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
สัตว์อสูรต่างก็หวาดผวา
ข้างในหัวใจของพวกมันกำลังคิดว่า ราชาอสูรที่เรียกได้ว่าเป็นตัวตนไร้เทียมทานกำลัง… ร้องขอความเมตตาจากมนุษย์งั้นเหรอ?
พวกมันต่างก็เสียขวัญ
ส่วนฝ่ายมนุษย์ก็ตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจและใจเต้นระรัวยิ่งกว่าเสียอีก
“ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์ทำให้ราชาอสูรผู้ยิ่งใหญ่ต้องร้องขอชีวิตจริ
