บทที่ 396 คุณเป็นใคร… ถึงสมควรได้รับมัน?!
เมื่อได้ยินพระสุรเสียงที่อัดแน่นด้วยโทสะนี้
ทั่วทั้งโลกก็พลันเงียบลงทันที
ทว่าพริบตานั้นเอง
ตูม! ตูม! ตูม!
ในพื้นที่อันห่างไกลจากฐานจงไห่
บังเกิดการระเบิดอย่างรุนแรงครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับเสียงฟ้าผ่าลั่นกลองรบดังระรัวเป็นจังหวะ ทุกครั้งที่เกิดเสียง… แผ่นดินจะสั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่อง
ผู้ปลุกพลังทั้งหมดที่ยืนอยู่บนพื้นจู่ ๆ ก็ทรงตัวไม่ได้ และเดินโซซัดโซเซไปมา
แม้แต่แผ่นเปลือกโลกชั้นใต้ดินก็เกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรงจนพังทลายและตัดขาดเป็นหลุมลึก กระทั่งชนกันจนเกิดเป็นเนินเขาลูกใหม่
ทันใดนั้นก็มีหนึ่งเสียงอุทานดังขึ้น ด้วยความตกใจและหวาดกลัวอย่างสุดจะพรรณนา “พระเจ้า… นั่น… นั่นตัวอะไรน่ะ!”
ผู้ปลุกพลังคนหนึ่งชี้ไปข้างหน้า สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสยดสยอง
ทุกคนมองตามไปโดยไม่รู้ตัว
และเมื่อเห็นสิ่งนั้น ทุกคนก็ตกตะลึงจนร่างแข็งทื่อในทันที
ตรงหน้าพวกเขา มันเป็นสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่… จนสามารถมองเห็นร่างนั้นแม้จะอยู่ห่างออกไปหลายหมื่นกิโลเมตร
ทั้งร่างเปล่งแสงสีทองเจิดจ้าราวกับดวงอาทิตย์ เท้าย่ำอยู่บนผืนดิน เปล่งแสงและกลิ่นอายที่ไร้ขอบเขตออกมา เสมือนเทพเจ้าผู้ฟื้นคืนชีพมาจากยุคบรรพกาล ซึ่งเต็มไปด้วยความยิ่งใหญ่และสง่างาม
เมื่อเห็นการดำรงอยู่ของตัวตนที่น่ากลัวเช่นนี้ ฉู่โม่วจึงอดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลง
ผู้ปลุกพลังธรรมดาไม่สามารถมองผ่านแสงสีทองได้ แต่ฉู่โม่
