บทที่ 395 อยากจะยื่นมือมาช่วยใครสักคนต่อหน้าฉัน…แกถามฉันแล้วหรือยัง?!
“อ๊าก ไม่ไหวแล้ว มนุษย์ผู้นี้น่ากลัวเกินไป!”
“เจ้าบ้านี่มันเป็นใครมาจากไหนกัน ทำไมถึงเก่งกาจขนาดนี้!”
“พลังของเขาแข็งแกร่งเกินไป ถ้าฉันยังสู้ต่อไป ต้องถูกฆ่าที่นี่แน่!”
“หนีเถอะ! พวกเราต้องรีบหนี!”
“รีบถอยกันก่อนเถอะ แล้วไปขอความช่วยเหลือจากองค์จักรพรรดิ!”
ช่วงเวลานี้แม่ทัพสัตว์อสูรทั้งห้าต่างหวาดผวาอย่างสุดขีด
หลังจากเข้าปะทะ พวกมันก็ถูกส่งร่างกระเด็นออกมาอีกครั้ง
พวกมันรู้สึกถึงความอลหม่านของพลังปราณและเลือดที่อยู่ภายใน จนไม่สามารถระงับลมหายใจให้สงบลงได้
ในขณะเดียวกัน
พวกมันต่างหันหน้ามาสบแววตากันโดยสัญชาตญาณ และผงกศีรษะให้กันเพื่อวางแผนที่จะหลบหนีอย่างพร้อมเพรียง
“คิดจะหนีงั้นเหรอ?!”
“ฉันไม่มีทางปล่อยให้พวกแกหนีไปไหนอยู่แล้ว!”
เมื่อมองเห็นท่าทางลุกลี้ลุกลน ฉู่โม่วก็รู้ทันทีว่าพวกมันกำลังจะทำอะไร
ชายหนุ่มพลันโคจรพลังปราณ เลือดและอณูแห่งชีวิตทวีคูณขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งเปิดใช้งานพรสวรรค์อันแข็งแกร่งอย่างต่อเนื่อง
“หน่วงกาลเวลา!”
“คุกมิติ!”
“แสงสวรรค์ต้าเหยี่ยน!”
“พลังวิญญาณ!”
“กายากระบี่เทวะ!”
ทันใดนั้นเอง
รัศมีพลังอันน่าพรั่นพรึงได้แผ่กระจายออกไปดุจระลอกคลื่น กลิ่นอายลึกลับสุดจะพรรณนาปกคลุมไปทั่วบริเวณอย่างรวดเร็ว
แม่ทัพสัตว์อสูรทั้งห้าที่กำลังจะหันหลังหลบหนี ต่างก็รู้สึกว่ามีระลอกคลื่นบางอย่างไหลผ่านร่างไป
