ทันที
“แบบนี้ไม่ดีแล้ว…”
แม่ทัพอสูรราชสีห์คลั่งและคนอื่น ๆ สัมผัสถึงกลิ่นอายแห่งความตายเป็นครั้งแรก
เมื่อเสียงกระบี่ดังกึกก้องไปทั่วโลก ร่ำร้องไปทั่วทั้งจักรวาล
สัตว์อสูรทั้งห้าก็สัมผัสได้ถึงความสยดสยองที่สุดจะพรรณนาซึ่งกำลังปกคลุมอยู่เหนือศีรษะ ทำเอาหัวใจของพวกมันเกือบจะหยุดเต้นและหายใจไม่ออก
เวลานี้
สถานะของฉู่โม่วในใจพวกมันได้กลายเป็น ‘การคงอยู่ของตัวตนที่น่าสะพรึงกลัว’!
“อยู่ไม่ได้แล้ว!”
“พวกเราต้องหนี!”
“หากไม่ไปตอนนี้ ต้องโดนฆ่าตายแน่ ๆ!”
ในชั่วพริบตา มวลความคิดนี้แวบผ่านจิตใจของแม่ทัพสัตว์อสูรทั้งห้า
พวกมันปะทุกำลังทั้งหมดเพื่อดิ้นรนอย่างสุดความสามารถ พยายามที่จะสลัดตัวให้พ้นจากพันธนาการของคุกมิติ แต่พบว่ามันแข็งแกร่งมาก มากเสียจนสีหน้าของพวกมันเริ่มเหยเกและเกรี้ยวกราด
ลมปราณทั่วร่างถูกกระตุ้นเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้สัตว์อสูรจำนวนนับไม่ถ้วนบนพื้นด้านล่างได้รับลูกหลง ทั้งหมดพลันถูกบดขยี้เป็นเศษเนื้อทันทีภายใต้แรงกดดันอันหนักหน่วงนี้
ไม่นานเกินรอ
พร้อมกับเสียง ‘แกรก’ ราวกับมีบางอย่างแตกหัก พวกมันทั้งหมดพบว่าตนไม่อยู่ภายใต้การควบคุมอีกต่อไปแล้ว
จึงทำให้พวกมันเริ่มยิ้มออก
แต่ก่อนที่รสชาติแห่งความสุขนี้จะปรากฏบนสีหน้าของพวกมัน
ชั่วอึดใจต่อมา
บึ้ม!
บังเกิดการระเบิดที่รุนแรง คลื่นกระบี่สีดำขนาดใหญ่ยาวหลายร้อยเมตรปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ราวกับจะสามารถดูดกลืนแสงทั้งหมดให้หายไป
