บทที่ 385 ในเมื่อหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทำไมไม่ต่อสู้ให้นองเลือดไปเลยล่ะ!
ข้างนอกสุดยอดฐานจงไห่
ผู้คนจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาในเมืองอย่างเนืองแน่น
พวกเขาล้วนเป็นผู้ที่ถูกราชันย์เทพยุทธ์ยุทธ์เลิศหล้าพามาจนถึงที่นี่ ในตอนแรกนั้นมีคนอยู่ราวสองล้านคน แต่หลังจากที่ถูกสัตว์อสูรไล่ล่าก็มีคนเหลืออยู่เพียงไม่ถึงสามแสนคนเท่านั้น
ตลอดทางมาที่นี่…
เพราะต้องต่อสู้กับเหล่าสัตว์อสูร ผู้ปลุกพลังทุกคนจึงอาบไปด้วยเลือดและดูเหนื่อยล้าอย่างถึงที่สุด
ส่วนผู้คนทั่วไปนั้นถูกจัดไว้ในพื้นที่ตรงกลางเพราะไม่มีพละกำลังมากพอที่จะต่อสู้ พวกเขาอยู่บนยานบินและอยู่ในสภาพที่ดีกว่าเล็กน้อย
แต่จำนวนของยานบินและเรือบินที่ลอยอยู่ก็จำกัดมาก พวกมันจึงอัดแน่นไปด้วยผู้คน
เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของสัตว์อสูร พวกเขาไม่มีพลังที่จะต้านทานและจำเป็นต้องหนีเอาชีวิตรอด แม้ว่าจะมาถึงสุดยอดฐานจงไห่แล้ว สีหน้าของพวกเขาก็ยังคงหวาดผวาว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก
เสียงร้องของเด็ก ๆ ดังระงมขึ้นเป็นครั้งคราว
มีความเศร้าหมองและสิ้นหวังอยู่ทั่วทุกหนแห่ง
เหนือบริเวณฐาน…
ร่างมากมายที่เปล่งประกายราวกับดวงอาทิตย์ลอยอยู่กลางอากาศ แต่ละร่างมีรัศมีที่ลึกซึ้งและกว้างขวาง
พวกเขาคือราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางและพรรคพวก
เมื่อมองดูกลุ่มคนเข้าไปในเมืองเบื้องล่างและได้เห็นสีหน้าของพวกเขาที่ทั้งสับสนและวิตกกังวล พร้อมทั้งเสียงเด็กโห่ร้องและหัวใจที่หนักอึ้งของทุกคนราวกับว่ากำล
