ี่กำลังกอดฉู่โม่วแน่น และสูดลมหายใจดมกลิ่นเขาอย่างโหยหา ราวกับว่าเธอต้องการชดเชยสองเดือนที่ผ่านมาที่ฉู่โม่วไม่ได้อยู่ใกล้ ๆ
“เอาละ ฉันกลับมาแล้ว และจะไม่ออกไปไหนอีกสักพัก เพราะงั้นมีเวลาอยู่กับเธอแน่นอน ซีเวย”
ฉู่โม่วลูบไหล่เฉินซีเวยปลอบโยนเธอ
“จริงเหรอ?”
เฉินซีเวยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและถามด้วยความประหลาดใจ
“เรื่องจริงสิ ฉันโกหกเธอได้เหรอ”
ฉู่โม่วกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ดีมาก!”
เฉินซีเวยยิ้มอย่างมีความสุข
เมื่อเห็นเช่นนี้ ฉู่โม่วก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดเล็กน้อย
ดูเหมือนว่าในช่วงเวลาที่ผ่านมาเขาจะหมกมุ่นอยู่กับการบ่มเพาะมากเสียจนทิ้งเฉินซีเวยให้อยู่คนเดียว
“ซีเวย ฉันจะทำอาหารมื้อใหญ่ให้เธอเอง!”
ฉู่โม่วต้องการที่จะชดเชยมัน
“งั้นฉันจะช่วยนายเอง” เฉินซีเวยยิ้มราวกับดอกไม้แรกแย้ม
ฉู่โม่วย่อมไม่ปฏิเสธ
ทั้งสองจึงไปซื้อของด้วยกัน ทั้งเนื้อสัตว์และผัก จากนั้นจึงทำอาหารมื้ออร่อยด้วยกันในครัว
