งใหญ่จริง ๆ!”
เขามองไปยังผู้ปลุกพลังที่อยู่รอบตัวเขาซึ่งกำลังยืนนิ่งราวกับต้องมนตร์ ทำให้หัวใจของเขาสั่นสะท้านอย่างช่วยไม่ได้
ทว่า
มันคือความตื่นเต้นและการรอคอย
แค่เทือกเขาที่หักก็มีพลังขนาดนั้นแล้ว หากเข้าไปจะกอบโกยได้มากขนาดไหนกัน?
เมื่อฉู่โม่วกำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้
ในเวลานี้ คนอื่น ๆ ก็ตื่นขึ้นเช่นกัน ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกใจและตื่นเต้น
“เข้าไปกันเถอะ!”
ราชันย์เทพยุทธ์แสงบูรพาถอนหายใจด้วยความโล่งอกและกล่าว
ต่อจากนั้น
เขาเป็นผู้นำผ่านทางผ่านเข้าและเข้าไปในเทือกเขา
คนอื่น ๆ ก็เดินตามมา
ฟิ้ว!
ฉู่โม่วก้าวไปดู และด้วยเสียงพึมพำแผ่วเบา คนทั้งหมดก็เดินตรงไปที่เทือกเขา
ทันใดนั้น
ความมีชีวิตชีวาพลันพุ่งเข้าหาใบหน้าของฉู่โม่ว เขาอดไม่ได้ที่จะหายใจเข้าลึก ๆ เมื่อเขารู้สึกเพียงว่าอวัยวะภายในร่างกายของเขาทำงานอย่างเต็มที่ก็ทำให้รู้สึกสบายใจ
ชายหนุ่มมองขึ้นไป
เห็นว่าในรัศมีสองร้อยห้าสิบกิโลเมตรมีสิ่งก่อสร้างที่สวยงามอยู่ทั่วไปหมด แม้ว่าส่วนใหญ่จะทรุดโทรม แต่ก็ยังมีโถงและบ้านบางส่วนที่ยังคงอยู่ และแม้แต่อาคารบางหลังที่มองเห็นได้ราง ๆ จะสังเกตได้ว่าต้องมีทรัพย์สมบัติมากมายซ่อนอยู่ในนั้น
เมื่อเห็นฉากนี้ ราชันย์เทพยุทธ์แสงบูรพาจึงแนะนำ “สถานที่นี้มีพื้นที่ขนาดใหญ่ หากพวกคุณต้องการค้นหาจะใช้เวลามากและเวลาเปิดของเขตแดนลับนั้นค่อนข้างสั้น เราอาจต้องแยกกันสำรวจ ตั้งสมาธิค้นหาพื้นที่ ส่วน
