เหรอ”
ฉู่โม่วถาม
“ไม่ใช่ว่าไม่เห็นด้วย แต่ก่อนหน้านี้นายก็เก็บตัวบ่มเพาะพลัง และทันทีที่ออกมา นายก็ต้องออกไปสำรวจเขตแดนลับ โดยไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนกว่าจะกลับมา… เราไม่ได้คุยกันนานแล้วนะ”
คำพูดของเฉินซีเวยมีความไม่พอใจ
“ครั้งนี้ฉันขอโทษที่ไม่มีเวลาให้เธอ”
ฉู่โม่วกล่าวด้วยความรู้สึกผิด
ตั้งแต่ชายหนุ่มแต่งงาน เขาหมกมุ่นอยู่กับการฝึกฝน และละเลยความสนใจของเฉินซีเวยไปมาก
“คิดว่าแค่ขอโทษก็พอเหรอ ไม่ต้องชดเชยอะไรฉันหน่อยรึไง?”
เฉินซีเวยจงใจพูดอย่างเย็นชา
“บอกฉันมาเลยว่าจะให้ชดเชยยังไง ไม่ว่าเธอจะให้ทำอะไร ฉันก็จะยอมเธอ!” แม้เขาจะต้องรีบเตรียมตัวออกเดินทางสำหรับวันพรุ่งนี้ แต่ฉู่โม่วก็รีบแสดงจุดยืนของเขาในการเอาใจภรรยาบ้างหลังไม่มีเวลาให้
“ขอคิดดูก่อน…”
เฉินซีเวยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “อืม… ฉันจะลงโทษนายด้วยการให้ออกไปซื้อของกับฉัน แล้วทำอาหารมื้อใหญ่ในตอนเย็น ว่ายังไงล่ะ”
“แค่นั้นเองเหรอ?”
ฉู่โม่วคิดว่าเฉินซีเวยกำลังจะร้องขอครั้งใหญ่ แต่เขาไม่คิดว่ามันจะง่ายอย่างการขอให้เขาทำอาหาร
“ไม่ตกลงเหรอ?”
“นายยังอยากให้ฉันงอนอยู่ไหม?”
เฉินซีเวยยักคิ้วเจ้าเล่ห์พลางพูดด้วยรอยยิ้ม
“จะเป็นไปได้ยังไงกัน!”
ฉู่โม่วกล่าวโดยไม่รู้ตัว
แต่แล้วเขาก็เห็นความฉลาดแกมโกงในดวงตาของเฉินซีเวย และรู้ทันทีว่าเขาถูกหลอก
แต่ชายหนุ่มไม่ได้เปิดเผยเช่นกัน เขาพูดว่า “ตกลง รอดูฉันทำอาหารมื้อใหญ่ให้เธอคืนนี้ได้เลย!”
ทั
