บทที่ 357 ลูกแก้วหยกเคลื่อนย้ายมิติ และดินแดนที่ถูกพระเจ้าทอดทิ้ง
“นี่มัน…”
ฉู่โม่วก้าวไปข้างหน้าและสังเกตอย่างระมัดระวัง
เขาพบว่ามันดูเหมือนลูกแก้วหยกขนาดเท่ากำปั้นผู้ใหญ่ มีสีแดงชาดทอประกายแวววาว
โดยมีลำแสงที่เชื่อมระหว่างสวรรค์และโลกเปล่งออกมา
นอกจากนั้น
ชายหนุ่มยังสัมผัสถึงความผันผวนของมิติที่แผ่ออกมาจาง ๆ จากลูกแก้วหยกนี้ได้
ความผันผวนนี้คล้ายกับจารึกเวทเคลื่อนย้ายมิติที่ฉู่โม่วเคยใช้มาก่อน
แต่เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว จารึกเวทเคลื่อนย้ายมิติที่มีอยู่ในลูกแก้วหยกนั้นซับซ้อนและทรงพลังมากกว่า
จนถึงขนาดที่ว่าฉู่โม่วใช้พรสวรรค์พลังเนตรสังเกตอย่างละเอียดก็ยังไม่สามารถบอกถึงความแตกต่างได้
เขาเห็นเพียงร่องรอยเส้นทางเล็ก ๆ ซึ่งถักทอพันกันอย่างยุ่งเหยิง ดูเหมือนจะขัดแย้งกัน แต่กลับกลมกลืนทำงานร่วมกันได้อย่างน่าพิศวง
ยิ่งไปกว่านั้น
จารึกที่ซับซ้อนเหล่านี้ยังมีกลิ่นอายที่ลึกซึ้งมาก ฉู่โม่วสังเกตผ่านพรสวรรค์พลังเนตรไปสักพัก ทันใดนั้นก็รู้สึกพร่าเลือนขึ้นในหัวของเขา ก่อนจะรู้สึกคลื่นไส้เวียนศีรษะขึ้นมา
เขาจึงรีบหยุดใช้พรสวรรค์พลังเนตรทันที และเบนสายตาหันไปทางอื่น อาการจึงเริ่มทุเลาลง
เพียงเท่านั้น
ในใจของฉู่โม่วก็เริ่มปั่นป่วนขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้
เขาเคยศึกษาจารึกเวทเคลื่อนย้ายมิติมาบ้าง
เมื่อตอนที่อยู่ในเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ ชายหนุ่มก็เคยปลดระเบิดจารึกเวท และได้ศึกษากระบวนการทำงานของจารึกเ
