รุ่นของบิดาเป็นพี่น้องหกคน กลับพลีชีพไปสามท่าน เหลือเพียงท่านอาสอง ท่านอาห้า และท่านอาสี่ที่อยู่ข้างนอกมานานหลายปี บิดากับท่านอาสามท่านอาหกได้ล่วงลับไปแล้ว และดวงวิญญาณวีรชนของบิดากับท่านอาหก จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา ถูกขังอยู่ในสมรภูมิแม่น้ำมรณะ ยากที่จะหลุดพ้น
เกือบร้อยปีมานี้ภัยอสูรเกิดขึ้นบ่อยครั้ง พวกเขาพิทักษ์ชายแดนก็เสียสละอย่างหนักหน่วงแล้ว ไม่สามารถไปช่วยเหลือได้ อีกทั้งถึงแม้จะมีกำลังเหลือ ก็ยากที่จะทำได้ เพราะนั่นคือสมรภูมิแม่น้ำมรณะระดับยมโลกนคร หากต้องการจะช่วยเหลือ ต้องผ่านด่านแม่น้ำมรณะให้ได้ นี่ถึงแม้จะเป็นขอบเขตจตุรภพก็ยากที่จะทำได้ เว้นแต่จะร่วมมือกับผู้แข็งแกร่งอีกหลายท่านถึงจะมีความเป็นไปได้
“หลานคารวะท่านอาสาม”
เซียวจ้านเฉิงคารวะก่อน ถึงได้กล่าว “ผู้ที่ข้ามผ่านแคว้นวิหคอุดรไป แทบจะถูกสังหารจนสิ้นแล้วขอรับ”
“ดี!”
เซียวเฟิงหลิวหัวเราะลั่นขึ้นมา เขาในชีวิตเกลียดชังอสูรที่สุด เพราะคนที่เขารักก็คือตายในเงื้อมมือของอสูร ดังนั้นจึงเกลียดชังอย่างสุดซึ้ง
“เยว่เอ๋อร์เล่า ทำไมไม่พามาด้วย?” เซียวเฟิงหลิวสอบถาม
เซียวจ้านเฉิงสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย กล่าวเสียงต่ำ “นางจากไปแล้ว”
จากไปแล
