งและเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ฉู่โม่ว ขอบคุณมากนะ ถ้าไม่ได้คุณ ฉันคงไม่มีโอกาสได้พัฒนาพรสวรรค์นี้ในอีกสิบปี หรืออาจจะหลายสิบปีเลยก็ได้!”
“เกรงใจกันเกินไปแล้วครับ”
ฉู่โม่วโบกมือ
“ไม่ได้หรอก ฉันซาบซึ้งมากจริง ๆ!”
สีหน้าของราชันย์เทพยุทธ์เหมันต์เยือกแข็งดูขึงขังและเธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ในเมื่อคุณให้พฤกษาม่วงสวรรค์ลวงตากับฉัน แปลว่าคุณก็ไม่ได้เสียอะไร แต่มันก็สำคัญกับฉันมาก สำคัญจนไม่รู้ว่าฉันจะตอบแทนคุณยังไงดี! เพราะฉะนั้น… ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลืออะไรจากนี้ไป อย่าลืมมาหาฉันล่ะ ฉันจะช่วยสุดกำลังเลย!”
เมื่อมองดูใบหน้าของราชันย์เทพยุทธ์เหมันต์เยือกแข็ง ฉู่โม่วรู้ว่าถ้าไม่ตอบตกลง เธอจะเสียใจเป็นอย่างมาก
ฉู่โม่วจึงพยักหน้าและตอบตกลง “เข้าใจแล้วครับ ถ้าต้องการอะไรผมจะไปหาคุณ!”
“เยี่ยมเลย!”
ราชันย์เทพยุทธ์เหมันต์เยือกแข็งถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
หลังจากนั้น
ทั้งสองตรวจสอบสถานที่แห่งนี้อย่างละเอียดอีกครั้ง หลังจากที่มั่นใจว่าไม่พลาดอะไรแล้ว พวกเขาก็จากไป
…
“ราชันย์เทพยุทธ์เหมันต์เยือกแข็ง อีกนานแค่ไหนเขตแดนลับนี้ถึงจะปิดเหรอครับ?”
ฉู่โม่วถามขณะที่อยู่กลางอากาศ
ราชันย์เทพยุทธ์เหมันต์เยือกแข็งหยุดคิดไปครู่หนึ่งและกล่าว “ตามกฎของปีที่ผ่าน ๆ มา เขตแดนลับนี้จะเปิดอยู่ประมาณสี่เดือน ตอนนี้เราอยู่ที่นี่มาสามเดือนได้แล้ว มันคงจะปิดลงในอีกอย่างน้อยครึ่งเดือนหรือไม่เกินหนึ่งเดือน พวกเราก็จะต้องอ
