ได้ไหมครับ?”
“อัญมณีชิ้นนี้มีอะไรพิเศษเหรอ?”
หญิงสาวถามกลับด้วยความอยากรู้
“ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันครับ แค่รู้สึกว่ามันจะต้องมีประโยชน์แน่ ๆ!”
ฉู่โม่วพูดตอบ
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ อัญมณีชิ้นนี้เป็นของคุณ”
ราชันย์เทพยทุธ์เหมันต์เยือกแข็งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตกลงยินยอม
เธอเองก็เห็นอยู่เหมือนกันว่าอัญมณีชิ้นนี้พิเศษมาก ๆ และค่าของมันเองก็น่าจะไม่น้อย
แต่ในเมื่อฉู่โม่วบอกว่าต้องการมัน นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอจำเป็นต้องขัดเขาแต่อย่างใด อนึ่งเพราะอัญมณีชิ้นนี้ดูเหมือนจะมีพลังของธาตุไฟอยู่ ที่ซึ่งเธอไม่สามารถดึงพลังออกมาใช้ได้อยู่แล้ว เช่นนั้นก็ยอมให้เขาไปจะดีกว่า
“ขอบคุณครับ!”
ได้ยินคำพูดจากราชันย์เทพยุทธ์เหมันต์เยือกแข็ง ฉู่โม่วก็กล่าวขอบคุณด้วยความยินดี
จากนั้นเขาก็พูดผ่านห้วงจิตกลับไป “เสี่ยวอู๋ ที่นี่ยังไม่ปลอดภัย ไว้กลับไปที่ฐานแล้วฉันค่อยหาที่ปลอดภัย ๆ ให้แกกลืนกินอีกทีนะ”
“ขอบคุณมาก ๆ เลยครับ เจ้านาย”
ถึงแม้ว่าเสี่ยวอู๋จะอยากได้สิ่งนี้มากขนาดไหน แต่เขาก็รู้ดีว่าเวลาไหนควรไม่ควร ดังนั้นจึงไม่เร่งเร้าอะไรในตอนนี้
เมื่อเห็นว่าเสี่ยวอู๋เข้าใจดี ฉู่โม่วก็เก็บอัญมณีชิ้นนี้กลับเข้าไปในมิติพกพาด้วยความมั่นใจ
ยามที่ทำทุกอย่างเสร็จแล้ว
เขาก็หันมองรอบ ๆ ตัว “แล้วเราต้องทำอะไรต่ออีกหรือเปล่าครับ?”
“รอก่อน”
หญิงสาวพูด
“รอเหรอครับ?”
ฉู่โม่วขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเล็กน้อย
“ใช่แล้ว ในทุก ๆ ครั้งที่เขตแดน
