บ 8 ดาวได้ยังไง?”
“ฉันว่าบางทีพวกเขาคงหลงตัวเองมากเกินไป คิดว่ามีพรสวรรค์สูงกว่าคนอื่นนิดหน่อย ก็จะทำตัวเย่อหยิ่งไม่สนโลกแบบนี้ได้!”
“ไม่ไหวจริง ๆ ทำตัวไร้เดียงสาเกินไปแล้ว!”
ผู้ปลุกพลังที่อิจฉาริษยาจำนวนหนึ่ง กล่าวอย่างเสียดสีถากถาง มิหนำซ้ำยังเยาะเย้ยสองพี่น้องราวกับว่าพวกเขาเป็นคนโง่เขลา
ผู้คนไม่ได้มีความทุกข์จากความอดอยาก แต่เกิดจากความเหลื่อมล้ำไม่เท่าเทียม
หลายคนเพ้อฝันถึงโอกาสที่ไม่อาจไขว่คว้าได้ แต่สองคนนี้กลับโยนมันทิ้งทั้งที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ทำให้พวกเขารู้สึกไม่ยุติธรรม?
“พะ… พวกแก กล้าดูหมิ่นเราสองพี่น้องอย่างนั้นเหรอ!”
หลี่เสวียนจีโกรธจัด
“แกจะทำอะไรได้? แน่จริงก็เขามาสิ?”
“ที่นี่คืองานประลองอันยิ่งใหญ่ ถ้ากล้าสร้างปัญหา ฉันจะให้ยามมาลากตัวออกไป!”
“เจ้าพวกเด็กบ้านนอกป่าเถื่อนไร้การศึกษาไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ไปไกล ๆ ฉันเลยนะ!”
“ถ้าอยากจะลองดีก็เข้ามา ฉันพร้อมเสมอ!”
ผู้ปลุกพลังธรรมดาคนหนึ่งยังคงพูดใส่ไฟหาเรื่องไม่หยุด
แม้หลี่เสวียนจีจะมากพรสวรรค์และมีโอกาสเป็นยอดฝีมือในอนาคตค่อนข้างสูง แต่เขาก็ไม่กลัว และยังคงพูดยั่วยุต่อไป
เพราะถึงอย่างไร เขาก็เป็นผู้ปลุกพลังธรรมดา ๆ คนหนึ่ง และไม่ได้อยู่ฐานเดียวกับหลี่เสวียนจี
หลังจากจบงานประลองอันยิ่งใหญ่นี้ หลี่เสวียนจีกับเขาคงไม่ได้เจอกันอีกอยู่แล้ว ถ้าเขาจะพูดหาเรื่องให้เด็กน้อยโกรธเคืองเล่น ๆ ก็คงไม่มีปัญหาอะไรตามมา
แทบเป็นไปไ
