ีพลังมันตราบางอย่างอยู่ภายในเลือดของอสรพิษตัวนี้ ที่ส่งผลให้มันสามารถควบแน่นธาราทมิฬได้
“น่าเสียดาย!”
ฉู่โม่วส่ายหน้าระอา เขารู้สึกสมเพชอย่างอดไม่ได้
ธาราทมิฬเป็นสมบัติที่หาได้ยากยิ่ง หากเป็นเพียงพลังพรสวรรค์ทั่ว ๆ ไป แน่นอนว่าฉู่โม่วสามารถหลอมรวมได้หลังจากที่ฆ่ามันเสร็จสรรพแล้ว ทว่าสิ่งนี้เป็นขีดจำกัดทางสายเลือดของพวกมัน
เป็นความจริงที่ว่าฉู่โม่วไม่อาจกลืนกินสายเลือดพิเศษได้ ดังนั้นเขาทำได้เพียงทิ้งสมบัติล้ำค่าเช่นนั้นไว้อย่างน่าเสียดาย
ขณะที่ฉู่โม่วกำลังขบคิด อสรพิษเหมันต์เห็นว่าร่างฉู่โม่วเลือนหายไปก็เข้าใจว่าเขาคงหนีไปแล้ว ดังนั้นมันจึงทะยานตัวเพื่อไล่ล่าผู้บุกรุก ด้วยหมายจะสังหารอีกฝ่ายในระยะประชิด
เห็นดังนั้น
ฉู่โม่วไม่คิดจะเปลืองเวลากับมันอีก เขาสูบฉีดเลือดและอณูแห่งชีวิตให้เพิ่มขึ้นถึง 400 เท่า พลังอันน่าสะพรึงกลัวจากเส้นลมปราณไหลเวียนผ่านท่อนแขนและรวมตัวอยู่ที่มือข้างขวา
ฉับ!
แสงกระบี่สีแดงสดสาดไปทั่วผืนฟ้า ประหนึ่งดวงอาทิตย์ยามลับขอบฟ้า
เพียงเสียงฟัน ‘ฉับ’ ดังขึ้น ปราณกระบี่ก็เฉือนร่างอสรพิษเหมันต์ สร้างบาดแผลรุนแรงซึ่งยาวหลายเมตรและลึกกระทั่งเห็นกระดูกสีขาวอยู่ภายใน
อาการบาดเจ็บนี้ทำให้มันกรีดร้องขึ้นมาทันที
ทว่าก่อนที่เสียงจะเล็ดลอดผ่านคอหอย ฉู่โม่วก็ตรงเข้าไปและฟันลงที่ร่างของมันอีกครั้ง
ตอนนั้นเอง
เมื่อคมกระบี่จรดลง หัวงูขนาดมหึมาก็กระดอนขึ้นไปในอากาศ พร้อมกับเลือดสีท
