ไอจากการใช้ปราณกระบี่ถูกระบายออกมาจากร่างกายของฉู่โม่วราวกับเป็นหินร้อน
ฉู่โม่วนั่งฝึกฝนอยู่ในห้องเล็ก ๆ ที่ซึ่งในครานี้มันเต็มไปด้วยพลังจิตของเขาเอง ควบคู่ไปกับพลังปราณที่แผ่ซ่านออกมาราวกับภูเขาไฟที่กำลังปะทุ สิ่งเหล่านี้ค่อย ๆ หลอมซึมเข้าไปกับใยกระบี่ที่ระโยงระยางอยู่ทั่วห้องเสมือนเป็นสายธารที่ทอดผ่านกันไปมา
ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว
ใยกระบี่เหล่านี้ราวกับมีชีวิต พวกมันค่อย ๆ ดีดกลับเข้ามาในร่างกายของฉู่โม่วทีละเส้น ๆ ก่อนจะเชื่อมเข้าหากันเพื่อทอดไปตามทวาราแห่งกระบี่ทั้ง 365 จุดบนร่างกายกับเส้นลมปราณที่หล่อเลี้ยงอยู่ทั่วทั้งร่าง
“กระจาย!”
จิตใจของฉู่โม่วถูกกระตุ้นอีกครั้ง และเส้นใยกระบี่เหล่านี้ทำหน้าที่เสมือนแขนของเขา มันกระจายออกจากร่างของเขาอีกครั้งผ่านทวาราแห่งกระบี่ทั้ง 365 จุดและไปยึดเหนี่ยวกับทั่วทุกมุมห้อง
ผิดกับก่อนหน้า
ในครั้งนี้ เส้นใยกระบี่ดูจะมีความยืดหยุ่นมากกว่า
และถึงแม้ว่ามันจะดูพันเกี่ยวกันจนแยกไม่ออก ทว่าหากมองดี ๆ ก็จะพบว่าเส้นใยกระบี่เหล่านี้เพียงแค่ทอดยาวขนานกันเท่านั้น หาได้พันเกี่ยวกันแต่อย่างใด
แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก!
มีเพียงเสียงมวลอากาศเบา ๆ ลอยเข้ามา ในขณะที่ร่างของฉู่โม่วนั้นเหมือนกำลังอยู่ท่ามกลางทะเลเส้นใยกระบี่ก็มิปาน
เส้นใยที่คมกริบนับไม่ถ้วนเหล่านี้เคลื่อนไหวตามที่ฉู่โม่วคิด เชือดเฉือนและสั่นคลอน ตัดขาดแม้กระทั่งอากาศ ยิ่งปล่อยไว้เนิ่นนาน… ก็ราวกั
