บทที่ 302 การประลองฟ้าอหังการ์ เพื่อหาสุดยอดอัจฉริยะแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์!
“เฮ้อ ในที่สุดก็เจอ!”
ฉู่โม่วถอนหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก เมื่อมองไปที่ร่างของตะขาบทองคำ
หากเขาได้กลืนกินพรสวรรค์จากสัตว์อสูรตัวนี้ มันจะช่วยให้สามารถพัฒนาพรสวรรค์ของธาตุทั้งห้าเป็นระดับดาราลับฟ้า และทำให้การชักนำอวัยวะภายในทั้งห้าหวนคืนสู่จุดกำเนิดเสร็จสมบูรณ์ตามเคล็ดวิชา
แต่…
เพราะเขาเพิ่งใช้ระบบกลืนกินไปจึงยังไม่พร้อมใช้งานทันที ดังนั้นเขาคงต้องพักการกลืนกินมันไว้ก่อนชั่วคราว แล้วค่อยจัดการเรื่องนี้อีกทีภายหลังจากกลับไปที่สุดยอดฐานจงไห่
เมื่อตัดสินใจเสร็จสรรพ
ฉู่โม่วก็เก็บร่างของสัตว์อสูรลงในมิติพกพา ก่อนจะกลับขึ้นบนหลังของเทียนเผิง
“เอาละ กลับกันเถอะ!”
ฉู่โม่วสั่ง
เทียนเผิงก็กระพือปีกของมันแล้วพุ่งทะยาน ก่อนร่างมันจะกลายเป็นลำแสงสีทองทะลุผ่านความว่างเปล่าลับหายไปในท้องฟ้า มุ่งหน้าไปทางฐานทัพจงไห่
ณ บนถนนแห่งหนึ่ง
ฉู่โม่วและเฉินซีเวยยืนซบไหล่ออเซาะกันพร้อมเสียงหัวเราะ
แม้ว่าทริปฮันนีมูนของพวกเขาในครั้งนี้จะไม่สมบูรณ์แบบ และมีอุปสรรคติดขัดเกิดขึ้นบ้าง แต่โดยรวมก็ยังสร้างความประทับใจให้กับพวกเขา เกิดเป็นช่วงเวลาดี ๆ ให้แก่กัน
หลังจากผ่านไปอีกครึ่งวัน
ในที่สุดพวกเขาก็กลับถึงสุดยอดฐานจงไห่
ทั้งคู่เลือกที่จะพักผ่อนในคฤหาสน์ด้วยกันสักพัก ก่อนที่เฉินซีเวยจะบอกว่าเธอได้รับข้อความจากราชันย์เทพยุทธ์เหมันต์เยือกแข็
