รั้ง นอกเหนือจากความเคารพแล้วยังมีความเทิดทูนที่ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้
ในเวลาต่อมา
ฉู่โม่วพูดคุยกับเจียงฮ่าวอยู่อีกครู่หนึ่ง ก่อนจะขอตัวลาไป
หลังจากแยกย้ายกัน
เฉินซีเวยก็พูดด้วยความไม่พอใจทันทีว่า “นายหายไปไหนมา ไม่ติดต่อฉันเลยห้าหกวัน แล้วนี่ไม่คิดจะเปิดข้อความดูบ้างเลยหรือไง ฉันส่งข้อความไปหาตั้งหลายครั้ง แต่นายก็ไม่ตอบกลับ รู้ไหมทำฉันเป็นห่วงแค่ไหน คิดว่านาย…จะไม่กลับมาหาฉันแล้ว!”
“เธอส่งข้อความหาฉันเหรอ?”
ฉู่โม่วรีบหยิบกำไลขึ้นมาดู พลันนึกได้ว่าเขาเป็นคนปิดมันไว้ จึงรีบเปิดมันทันที จากนั้นก็ได้ยินเสียงเตือน ‘บี๊บ บี๊บ บี๊บ’ ดังไม่หยุด และเมื่อเปิดดูกล่องข้อความ จึงพบว่าเฉินซีเวยส่งข้อความถึงเขาหลายสิบครั้ง เนื้อหาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
เมื่อเห็นเช่นนั้น
ชายหนุ่มจึงยิ้มและพูดว่า “นี่… เธอเห็นไหม สร้อยข้อมือของฉันมันดับอยู่ จึงไม่ทันได้เห็นข้อความของเธอ”
“นายไม่ต้องมาแก้ตัว แล้วทำไมนายไม่คิดส่งข้อความหาฉันบ้าง”
เฉินซีเวยขึงตาด้วยสีหน้าถมึงทึง
“ผิดไปแล้วครับ”
ฉู่โม่วยิ้มขื่น ก่อนจะรีบดึงเธอเข้ามาไว้ในอ้อมกอด และออดอ้อนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ตอนนี้ฉันก็กลับมาแล้วนี่ไง แล้วนี่ฉันเพิ่งสังหารจักรพรรดิมังกรทะเลได้ เธอไม่ดีใจกับฉันบ้างเหรอ? หืม?”
“เธอยังโกรธฉันอยู่เหรอ ดีกันเถอะนะครับ”
เมื่อมองไปที่ท่าทางเหี่ยวเฉาของสามี เฉินซีเวยก็หมั่นไส้จนอยากจะกัดเขา
“ก็ได้ ๆ ฉันยอมแล้ว”
ฉู่โม่วก
