ู้ใหญ่ยอบกายคารวะ
ฟางซือหยูมองท่าทางที่เชื่อฟังของอีกฝ่าย สมองกลับอื้ออึงไปหมด
จริงรึ? ปลอมรึ? ล้อเล่นรึ?
เด็กคนนั้น ขอบเขตสิบห้าลี้?!
ความรู้สึกมึนงงถาโถมเข้ามา นางรู้สึกเหมือนเมื่อคืนไม่ได้พักผ่อนให้ดี ตรงหน้ากลับหน้ามืดไปเป็นพักๆ
ทันใดนั้น ในสมองของนางก็คิดถึงเรื่องราวต่างๆ มากมาย
ทุกสิ่งที่ไม่สมเหตุสมผลและยากที่จะเข้าใจ เมื่ออยู่ต่อหน้าความจริงก็จะถูกขยี้ แล้วถักทอเป็นเหตุผลที่สมเหตุสมผล และนางก็ได้คิดถึงความเป็นไปได้บางอย่างแล้ว
หน้าอกของนางกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงหลายครั้ง ก่อนจะข่มใจไว้ได้
จากนั้นก็ยิ้มพลางไล่สาวใช้ของเรือนวสันต์นิรันดร์ผู้นี้ไป แล้วรีบทำหน้าบึ้งเรียกแม่บ้านหญิงชราข้างกายมา ให้นางไปสืบดูว่าเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ
ไม่นานนัก แม่บ้านหญิงชราก็กลับมา แจ้งว่าข่าวเป็นความจริง
สีหน้าของฟางซือหยูก็พลันย่ำแย่ลง นี่เป็นไปได้อย่างไร?
เว้นแต่ เซียวเหยียนไม่ใช่กายพิการโดยสิ้นเชิง! เซียวจ้านเฉิงส่งจางอวิ๋นซีคนนั้นกลับมา ก็ได้กำชับไว้ล่วงหน้าแล้ว ว่าต้องปกปิดสถานการณ์ของเซียวเหยียน
เช่นนี้ถึงจะฟังดูมีเหตุผล!
อะไรคือสร้างรากฐานล้มเหลว ล้วนแต่เป็นของปลอมที่ทำให้พวกเขาดู!
ดีนักนะเจ้าเซียว
