ปว่า “ที่รัก เราไปเที่ยวกันเถอะ… ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา เรายังไม่ได้ไปเที่ยวข้างนอกเลย”
“ได้สิ เปลี่ยนสถานที่บ้างก็ดี เราออกไปฮันนีมูนกันดีกว่า!”
ฉู่โม่วพยักหน้าโดยไม่ลังเล จากนั้นถามว่า “แล้วเธอมีสถานที่ในใจที่อยากไปบ้างไหม”
“กะ… ก็”
เฉินซีเวยคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มเขินอายว่า “ฉันอยากไปชายหาด ฉันไม่ได้ไปมานานแล้ว เราย้อนวันวานที่ฐานลู่หยางดีไหม”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉู่โม่วก็ชะงัก
หลังจากมาปักหลักที่สุดยอดฐานจงไห่เป็นเวลานาน เขาก็ไม่ได้กลับไปที่ฐานลู่หยางอีกเลย อาจต้องแวะพักที่ฐานจินหลิงเพื่อเยี่ยมเยียนจุยเฟิงที่ตำหนักลับแห่งสวรรค์ก็ถือว่าไม่เสียเที่ยว
และชายหนุ่มเองก็อยากไปเดินเล่นกับภรรยาริมชายหาดดูพระอาทิตย์ตกเช่นกัน
เขายังจำคำพูดที่ราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางบรรยายให้ฟังในตอนนั้นได้ว่ากำแพงป้องกันแถบชายฝั่งแผ่กว้างออกไปหลายพันกิโลเมตรนั้นงดงามเพียงใด
เมื่อวางแผนได้อย่างนั้น
ฉู่โม่วรีบตอบตกลงทันที
เพียงมองไปยังใบหน้าที่คาดหวังและการแสดงออกที่ขวยเขินของเฉินซีเวย เขาก็นึกทะเล้น
เขาจึงจงใจแกล้งพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยว่า “ฐานลู่หยางกับริมชายหาดอยู่คนละทิศกันเลยนะ”
“แล้วมันยังไง…”
เฉินซีเวยขมวดคิ้วทันที ราวกับพร้อมจะหาเรื่องชายหนุ่ม
เมื่อเห็นท่าทีไม่พอใจของเฉินซีเวย ฉู่โม่วก็อดยิ้มไม่ได้ และหอมลงไปที่แก้มอย่างแผ่วเบาพร้อมกระซิบว่า “ล้อเล่น ฉันไม่แกล้งเธอแล้ว แน่นอนว่าสามีที่ดีต้อ
