นี่ไม่ได้หมายความว่า เซียวเหยียนเริ่มฝึกฝนตั้งแต่ 6-7 ขวบหรอกหรือ?
ไม่มีการสร้างรากฐาน ไม่มีหลอมโลหิต กลับใช้เวลาเพียง 7 ปีก็บรรลุขอบเขตสิบห้าลี้?
อีกอย่าง จากที่เข้าใจมาก่อนหน้านี้ เซียวเหยียนปกติแล้วไม่เอาการเอางาน เที่ยวเล่นไปทั่ว ไม่เคยได้ฝึกฝนเลย…
ไม่น่าแปลกใจ ที่แม้แต่ท่านอาสองยังเรียกว่า “น่าสะพรึงกลัว”!
เซียวจ้านเฉิงเคยเห็นอัจฉริยะที่ปีศาจที่สุดก็ไม่เกินไปกว่าน้องชายคนที่เก้าของตนเองแล้ว แต่ ณ เวลานี้เมื่อพบว่าเมื่อเทียบกับลูกชายของตนเองกลับยังสู้ไม่ได้
นี่คือลูกชายของเขา!
ร่างกายของเซียวจ้านเฉิงสั่นเทาเล็กน้อย ในใจยากที่จะซ่อนความตื่นเต้น
เฟยหลงฟังจนอ้าปากค้าง พูดไม่ออก
คุณชายน้อยที่ดูเกียจคร้านเมื่อครู่ จะเก่งกาจถึงเพียงนี้เชียวรึ?
เซียวหย่วนซานเมื่อเห็นปฏิกิริยาของพวกเขาก็เผยรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ก็ชอบดูพวกเจ้าที่ไม่เคยเห็นโลกแบบนี้แหละ จะให้ข้ากับเฒ่าโม่และเจ้าห้าตกใจอยู่ฝ่ายเดียวได้อย่างไร
“แล้วเหยียนเอ๋อร์เล่า?” เซียวหย่วนซานมองไปรอบๆ
เซียวจ้านเฉิงอารมณ์ยังคงตื่นเต้น กล่าว “เหยียนเอ๋อร์น่าจะอยู่ในห้องพักของเขา”
เซียวหย่วนซานพยักหน้า ยิ้มกล่าว “ข้ามาครั้งนี้ ข้อแรกเพื่อมาดูเจ้า ข้อสองน่ะ
