กสามวัน ขอกลืนกินจิตวิญญาณสายฟ้าก่อนแล้วกัน จากนั้นค่อยออกไป!”
เขานั่งลง จากนั้นเปิดใช้งานร่างอัสนีบาตคงกระพัน กลืนกินจิตวิญญาณสายฟ้าในมือเข้าสู่ร่างกายทันที
“กลืนกิน!”
ตู้ม!
ทันใดนั้น
ฉู่โม่วรู้สึกได้ถึงพลังงานลึกลับอันน่าเกรงขามที่ไหลท่วมเข้าสู่แขนขาและกระดูก
ในเวลาเดียวกัน ร่างอัสนีบาตคงกระพันก็เริ่มทำงาน จากนั้นพลังธาตุสายฟ้าที่น่าพรั่นพรึงก็โคจรสู่เส้นลมปราณ และทันทีที่พวกมันสัมผัสกัน ก็เหมือนกับแม่เหล็กสองขั้วที่พุ่งเข้าหากัน
การหลอมรวมที่เกิดจากระบบกลืนกินนี้มีความรุนแรงมาก
พลังธาตุสายฟ้าอันรุนแรงปะทะเสียดสีกัน ทำให้อวัยวะภายในของฉู่โม่วแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ แต่โชคดีที่เปิดใช้งานพรสวรรค์ธาตุไม้ได้ทัน ร่างกายจึงถูกฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว
แตกสลาย ฟื้นคืน
วัฏจักรนี้หมุนวนอย่างต่อเนื่อง
เขารู้สึกเพียงว่ากายเนื้อ โลหิต แม้กระทั่งจิตวิญญาณ ได้ถูกสายฟ้าที่เกรี้ยวกราดบดขยี้ วนเวียนซ้ำซากไม่รู้จบ ความเจ็บปวดสั่นคลอนไปถึงจิตใต้สำนึก น่ากลัวยิ่งกว่าครั้งที่เขากลืนกินร่างอัสนีบาตคงกระพันระดับราชันย์หลายเท่า
ฉู่โม่วแทบจะหมดสติ
แต่เขายังพอมีโชคอยู่บ้าง
ในระหว่างกระบวนการกลืนกิน ปรากฏเสียงฟ้าร้องไม่รู้จบขึ้นในสมองของเขา มันช่วยกระตุ้นสมองไม่ให้หมดสติได้บ้างเป็นครั้งคราว
หนึ่งวันผ่านไป
ฉู่โม่วถูกทรมานจนชินชา
และในที่สุดกระบวนการของระบบกลืนกินก็สิ้นสุดลง
ตู้ม!
จู่ ๆ ร่างของชายหนุ่มก็กลายเป็นเหมือนกั
