บทที่ 262 สังหารจี้เฟิงและได้รับยุทธภัณฑ์วิญญาณ!
“หนีไป!”
“บ้าไปแล้ว! บ้าไปแล้ว! แกมันบ้าไปแล้ว!”
“พอฉันออกไปได้ ฉันจะเปิดโปงสำนักเมฆาม่วงของแกให้หมด!”
ผู้ปลุกพลังนอกสำนักที่เหลืออยู่ต่างก็หนีเอาชีวิตรอดและพยายามออกไปจากที่นี่
แต่
ด้วยความที่พวกเขาถูกล้อมไว้จากราชันย์เทพยุทธ์ห้าคน พวกเขาไม่มีพละกำลังมากพอที่จะต่อต้านและหนีไปได้ ทำให้ต่างก็ถูกสังหารอย่างรวดเร็ว
เมื่อทุกอย่างจบสิ้นลง
เหล่าผู้ปลุกพลังจากสำนักเมฆาม่วงต่างก็คิดว่าผู้ปลุกพลังนอกสำนักถูกสังหารจนหมดแล้ว
แต่ก็มีเรื่องที่ทำให้พวกเขาตกตะลึง
ยังมีคนหนึ่งที่ไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหนเลย!
เขาแค่ยืนอยู่ที่เดิมและมองดูทุกคนด้วยรอยยิ้ม
“นี่แก ไม่วิ่งหนีเอาตัวรอดเหรอ?”
ราชันย์เทพยุทธ์คนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ทำไมต้องวิ่งหนีด้วยล่ะ?”
ฉู่โม่วยิ้มเล็กน้อยและกล่าว “ฉันเองก็อยากได้ดอกผลึกแก้วอัสนีมาพัฒนาพรสวรรค์ธาตุสายฟ้าเหมือนกัน!”
ทันทีที่เขาพูดเช่นนั้น
ผู้ปลุกพลังจากสำนักเมฆาม่วงโดยรอบต่างก็ชะงักไป แต่แล้วก็ระเบิดหัวเราะออกมา
“ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าเด็กโง่นี่ยังคิดเรื่องดอกผลึกแก้วอัสนีอยู่อีกเหรอ?”
“ดูเหมือนแกจะยังไม่รู้สถานการณ์ของตัวเองในตอนนี้นะ!”
“ไอ้หนุ่ม แกกำลังจะตาย!”
“ฉันละจินตนาการไม่ออกจริง ๆ ว่าเขาต้องโง่ขนาดไหน ฝึกฝนมาจนถึงขั้นราชันย์ยุทธ์ได้ยังไงกัน!”
เหล่าผู้ปลุกพลังต่างก็พูดจาล้อเลียนและดูถูก
“เอาละ!”
“ก็แค่มดโง่ ๆ รีบฆ่ามันแล
