กับปีกจักจั่น แต่กลับแข็งแรงและไร้เทียมทาน เมื่อฉู่โม่วฟันกระบี่ลงไป มันแค่เกิดคลื่นสั่นสะเทือนเล็กน้อยเท่านั้น
“เป็นการป้องกันที่ทรงพลังจริง ๆ !”
ฉู่โม่วจ้องตาไม่กะพริบ
“เด็กน้อย ถึงแกจะมีพรสวรรค์แห่งห้วงเวลาและพรสวรรค์แห่งห้วงมิติ แต่แกทำแบบนี้ได้ไหมล่ะ?”
“นายน้อยคนนี้มีสมบัติแห่งการป้องกันจากเจ้าสำนัก มีแต่ราชันย์เทพยุทธ์ระดับ 5 ดาวเท่านั้นที่ทำลายมันได้ ด้วยพละกำลังของแก แกฆ่าฉันไม่ได้แน่นอน เรียกได้ว่าตอนนี้ฉันไร้เทียมทานเลยละ!”
จี้เฟิงหัวเราะเสียงดังลั่น
หลังจากนั้น เขาก็มองไปยังฉู่โม่วอีกครั้งด้วยสีหน้าเหนือกว่าและกล่าวอย่างจองหอง “พรสวรรค์แห่งห้วงมิติและห้วงเวลาน่ะล้ำค่าอย่างถึงที่สุด ฉันไม่เคยเห็นคนทั่วไปใช้มันมาก่อน แต่แกมีมันอยู่จริง ๆ แกต้องมีอะไรอยู่กับตัวแน่ ๆ ดูเป็นพรสวรรค์ที่หายากซะด้วยสิ ถ้าแกใช้สมองสักนิดก็ส่งมันมาให้ฉันซะ ถ้าฉันอารมณ์ดี ฉันอาจจะปล่อยแกไปก็ได้!”
“ปล่อยฉันไปเหรอ?”
รอยยิ้มขี้เล่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฉู่โม่ว
หลังจากนั้น
เขาก็ทำหน้าเคร่งขรึม
ปฐมวิญญาณพลันลืมตาขึ้น แสงสว่างสองจุดส่องไสว หลังจากนั้นกงล้อทองคำปฐมวิญญาณก็กลายเป็นมีดแหลมคมที่ส่งเสียงสั่นสะเทือนและพุ่งตัวออกไป
หึ่ง!
แสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนทะลุผ่านห้วงอากาศและทะลวงผ่านความคิดของจี้เฟิงที่ยังคงชะล่าใจอยู่
เขาสัมผัสได้เพียงแค่แรงระเบิดในสมองราวกับว่าถูกทุบด้วยค้อนขนาดใหญ่พลันตาเหลือกไปทันที
ก่อนที
