ลอยไปไกลก่อนที่จะตั้งหลักได้
“จี้เฟิง แกหนีไปไหนไม่ได้แล้ว ถ้าไม่อยากถูกจับ ฉันจะให้แกรอดไปครบสามสิบสองก็ได้!”
เมื่อเห็นภาพนี้ ราชันย์เทพยุทธ์คนหนึ่งจากสำนักไร้กายาก็แผดเสียงลั่น
เมื่อได้ยินดังนั้น
จี้เฟิงไม่พูดอะไรแต่แค่ปาดเลือดออกจากมุมปาก
เมื่อเงยหน้าขึ้น
เขาก็มองไปยังราชันย์เทพยุทธ์ทั้งสาม แล้วจึงเผยรอยยิ้มออกมา “แกคิดว่าชนะฉันได้แล้วเหรอ?”
ประโยคนี้ทำให้ราชันย์เทพยุทธ์ทั้งสามแทบระเบิดในทันที
พวกเขาพลันคิดได้ในทันทีว่าฝ่ายตนมีราชันย์เทพยุทธ์ถึงสามคน และจี้เฟิงก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสแล้ว แม้ว่าเขาจะยังมีไพ่ตายแต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี
พวกเขาจึงไม่ทันได้ระวังตัว
“จะตายอยู่แล้วยังมาทำเป็นปากดี!”
“ในเมื่อแกยังไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควร ก็อย่ามาหาว่าพวกเราใจร้ายแล้วกัน!”
“ฉันละฝันอยากจะฆ่าแกมาตั้งนานแล้ว!”
เมื่อพูดจบ
ทั้งสามก็จู่โจมอย่างพร้อมเพรียงกัน แต่ละคนต่างก็ใช้กระบวนท่าที่แข็งแกร่งที่สุดเพื่อสังหารจี้เฟิง
“จะฆ่าฉันงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!”
จี้เฟิงตะคอกอย่างเย็นชา เมื่อเขาบิดข้อมือลูกแก้วอัสนีก็ปรากฏขึ้นในมือของเขาทันที
มันเป็นลูกแก้วธรรมดา แต่ตอนที่มันปรากฏขึ้น
สีหน้าของราชันย์เทพยุทธ์ทั้งสามก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที
“นี่มัน…”
“ลูกแก้วอัสนีเหรอ?!”
“มันมาอยู่ในมือแกได้ยังไงกัน!”
ราชันย์เทพยุทธ์ทั้งสามอุทานด้วยความไม่เชื่อสายตา
“นายน้อยมาที่สระอัสนีนี้เพื่อสำรวจนะ จะไม่ให้เตรียมตัว
