‘โง่ชะมัด คิดว่าพวกคนจากสำนักเมฆาม่วงจะยอมมอบสมบัติกับหินปฐมกาลให้ตามที่พูดหรือไงกัน!?’
พวกเขาคิดในใจ
แน่นอนว่าฉู่โม่วรับรู้ถึงสายตาเหล่านี้ได้อยู่แล้ว เพียงแค่เขาไม่ใส่ใจเฉย ๆ
ใครจะเป็นเหยื่อ ใครจะเป็นผู้ล่า เดี๋ยวได้รู้กันหลังจากนี้แหละ
จากนั้น
ทั้งทีมนี้ต่างก็ค่อย ๆ ทำตามแผนด้วยความใจเย็น
เพียงชั่วพริบตา หนึ่งวันก็ผ่านไป
ในวันนี้
เมื่อไหร่ก็ตามที่พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรระหว่างทาง ผู้ปลุกพลังจากสำนักเมฆาม่วงก็จะส่งคนนอกสำนักอย่างฉู่โม่วไปสู้แทนตลอด หรือไม่ก็ยามที่ต้องเผชิญกับอุปสรรคระหว่างทาง พวกเขาก็จะให้คนนอกไปสำรวจก่อนเป็นคนแรก
ท่ามกลางเหล่าคนนอก ฉู่โม่วเป็นผู้ที่ถูกส่งไปสำรวจบ่อยที่สุด
แต่เมื่อเทียบกับความดื้อดึงของผู้ปลุกพลังคนอื่นแล้ว ฉู่โม่วเลือกที่จะแสดงความยินดีออกมาเสียมากกว่า
เพราะการกระทำเช่นนี้
ทำให้เหล่าผู้ปลุกพลังจากสำนักเมฆาม่วงค่อย ๆ มองฉู่โม่วอย่างไม่ตั้งแง่ไปด้วย
พวกเขามองว่าฉู่โม่วเป็นแค่เด็กน้อยที่กำลังฝันกลางวันว่าจะได้รับการตอบแทนตามที่ว่าไว้เท่านั้น
ขณะนั้นเอง
ทีมสำรวจได้เดินทางเข้ามายังป่าหนาทึบที่เต็มไปด้วยสายฟ้าฟาด
ก่อนที่พวกเขาจะได้ส่งใครสักคนเข้าไปสำรวจ เสียงของสัตว์อสูรที่อาศัยอยู่ในป่าใหญ่ก็ดังกังวานออกมาจากส่วนที่ลึกที่สุด
“โฮกกกกกกก!”
ไม่ทันสิ้นเสียง
อสูรอัสนีกว่าร้อยตัวก็พากันวิ่งออกมาจากในป่าทึบนี้ พวกมันส่วนมากเป็นถึงสัตว์อสูรระดับ 7 ท
