ามหวาดกลัว
“นั่นมันคำถามของพวกฉัน! พวกฉันกำลังมุ่งหน้าไปยังส่วนที่ลึกที่สุดของเขตแดนอัสนีบาตคำรนนี่ ส่วนแก… เป็นแค่ราชันย์ยุทธ์ระดับต้น แอบสะกดรอยตามพวกเรามาแบบนี้คิดจะทำอะไรกันแน่!” ราชันย์ยุทธ์ระดับสูงถาม
ได้ยินแบบนั้นฉู่โม่วก็เถียง “ผมไม่ได้สะกดรอยตามสักหน่อย! ก็แค่มาหาสมบัติเอง!”
“มาหาสมบัติ… แกหมายถึง สมบัติแห่งโลกและสวรรค์น่ะเหรอ?”
ราชันย์ยุทธ์คนเดิมแสดงสีหน้าเหยียดหยามออกมา “เป็นแค่ระดับต้นแต่คิดจะมาหาสมบัติในนี้งั้นเหรอ? กระแสไฟฟ้าในอากาศจะทำให้แกตายได้ ไม่ต้องพูดถึงอสูรอัสนีเลย ลำพังเพียงสัตว์อสูรระดับล่าง ๆ ก็พอจะฆ่าแกได้แล้ว!”
“เรื่องนั้นไม่กลัวหรอกครับ! ยังไงซะผมก็เข้ามาที่นี่เพื่อจะจัดการกับอสูรอัสนีอยู่แล้ว!”
ฉู่โม่วแสร้งทำเป็นภาคภูมิใจในตนเองและเผยไต๋ออกมา “ผมไม่อยากจะอวดหรอกนะ แต่ผมน่ะมีพรสวรรค์ธาตุสายฟ้าอยู่ เพราะงั้นกระแสไฟฟ้าในบรรยากาศที่นี่ทำอะไรผมไม่ได้ทั้งนั้น! ไหนจะยังมีพรสวรรค์ธาตุลมอีก ไว้เดี๋ยวเจออสูรอัสนีที่สู้ไม่ไหวจริง ๆ ค่อยวิ่งหนีก็ยังทำได้เลย!”
“โอ้?”
ได้ยินเช่นนั้น
ราชันย์ยุทธ์ระดับสูงผู้กล่าวคำดูถูกในตอนแรกก็ดูประหลาดใจเล็กน้อย
ในขณะที่ราชันย์เทพยุทธ์ทั้งห้าก็หันมองหน้ากันเอง ก่อนจะหันกลับไปมองราชันย์เทพยุทธ์ระดับสูงที่พวกเขาห้อมล้อมไว้
…
…
