เป็นไม่อยากได้ต่อไปได้อีก ยังไงเสีย กระบวนท่าระดับแพลทินัมนี้ก็ถือว่ามีค่ากับตระกูลของพวกเขาเป็นอย่างมาก
เพราะงั้น เมื่อได้มาเขาจึงรีบเก็บสมุดหยกเล่มนี้เข้าไปในกระเป๋าเก็บของอย่างระมัดระวังที่สุด จากนั้นก็โค้งคำนับให้ด้วยความเคารพพร้อมกับพูดขอบคุณ “ขอบคุณจริง ๆ คุณฉู่”
จากนั้น
งานเลี้ยงดำเนินต่อไป
ยิ่งเวลาผ่านไป บรรยากาศภายในงานเลี้ยงก็ยิ่งมีสีสันมากยิ่งขึ้น และไม่ได้ลดลงเลยจนกระทั่งดวงจันทร์ตระหง่านขึ้นกลางฟากฟ้า
…
คฤหาสน์ตระกูลเฉียน ภายในห้องที่สะอาดและเงียบสงบ
ฉู่โม่วกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ภายในนั้น
ตรงหน้าเขาคือสมบัติสีดำสนิท
“จากที่เฉียนเหิงพูดไว้ เขาได้ตรานี้มาจากเขตแดนลึกลับแห่งหนึ่ง”
“เขตแดนลึกลับนั้นเต็มไปด้วยสายฟ้าฟาดที่รุนแรง ทำให้ตรานี้เต็มเปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์แห่งสายฟ้า ถ้าสิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้นั้นถูกต้อง บางทีนี่อาจจะเป็นสื่อกลางหรือกุญแจเพื่อไปยังแดนโชคชะตาภายในเขตแดนลึกลับได้”
“แต่ตอนที่ได้ตรานี้มา เขาบาดเจ็บสาหัสจนไม่กล้าเดินทางต่อไป จึงตัดสินใจที่จะกลับออกมาก่อน”
คิดถึงสิ่งที่เฉียนเหิงพูดไว้ในงานเลี้ยง ฉู่โม่วก็พูดพึมพำกับตนเอง
ในสายตาของฉู่โม่ว
การคาดเดาของเฉียนเหิงน่าจะไม่ผิดพลาดแน่ ๆ
และถ้ามันเป็นแบบนั้นจริง ๆ ก็ไม่น่าแปลกใจเลยหากสถานที่นั้นจะมีสมบัติแห่งโลกและสวรรค์ที่อัดแน่นไปด้วยพรสวรรค์แห่งสายฟ้ามากมายหลายชิ้น หรือแม้แต่… มรดกแห่งอัสนีบาตคำรน
‘ในเมื่อธาตุสายฟ้
