งเฉียนเหิงที่นั่งอยู่ก็บึ้งตึงยิ่งกว่าเก่า และเพราะได้รับบาดเจ็บสาหัส ใบหน้าของเขาจึงซีดเผือดอย่างถึงที่สุด
เขากระแอมสองสามครั้งและกล่าว “ตอนนี้มีคนมาเท่าไหร่?”
“ณ ตอนนี้มีแค่มีราชันย์ยุทธ์ชลพิสุทธิ์และราชันย์ยุทธ์พิฆาตอสูรที่มาที่นี่ ตอนนี้พวกเขาอยู่ในห้องพักแขก แต่… ดูเหมือนว่าพวกเขาจะอยากถอนตัวเช่นกัน!” ผู้อาวุโสกล่าว
เมื่อได้ยินดังนั้น
เฉียนเหิงก็ไม่พูดอะไร แต่ผู้อาวุโสข้างกายเขาอดตะโกนลั่นด้วยความโมโหไม่ได้ “หมาป่าตาขาวพวกนี้ ตอนมาขอให้พวกเราช่วยก็หน้าสลอนมากันพร้อมหน้า แต่พอเราขอความช่วยเหลือเจ้าพวกนี้ก็วิ่งหางจุกตูดกันซะหมด!”
“โดยเฉพาะราชันย์ยุทธ์ไร้ปรานี ตอนที่เขาเข้าสู่ขั้นราชันย์ยุทธ์ได้ก็เป็นเพราะท่านผู้นำที่เข้าไปสำรวจเขตแดนลับพร้อมกันกับเขา และได้ช่วยเขาต่อสู้กับสัตว์อสูรระดับ 7 เขาถึงได้สมบัติชิ้นนั้นมาอย่างง่ายดาย ไม่อย่างนั้นมันก็เป็นได้แค่หมาป่าตาขาวเท่านั้นแหละ!”
“ตอนที่ราชันย์ยุทธ์สะท้านโลกาได้รับบาดเจ็บสาหัส ท่านผู้นำก็เป็นคนเอายาอายุวัฒนะที่เก็บไว้ไปให้ และกระทั่งมอบหินปฐมกาลมากมายให้เขาทุกปี เป็นเวลาตั้งหลายปีดีดัก พอเกิดเรื่องขึ้นเท่านั้นแหละ กลับหายหัวไม่ดูดำดูดี แล้วคราวนี้ถึงขั้นปฏิเสธซึ่ง ๆ หน้า ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยรึไง?!”
“ดี!”
“ส่วนราชันย์ยุทธ์มหายาน หากไม่ใช่เพราะท่านผู้นำตระกูล เขาจะมีสถานะอย่างทุกวันนี้ได้ยังไงกัน!”
“ไอ้หมาป่าตาขาวพวกนี้!”
“พอเจออะไร
