ทีลังเลและอดเตือนไม่ได้ “ผู้สืบทอดฉู่โม่ว การป้องกันของเต่าพสุธาทองคำตัวนี้สูงมาก คงยากที่จะทำสำเร็จนะครับ”
“ไม่เป็นไร ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง!”
ฉู่โม่วยืนยัน
“เข้าใจแล้วครับ”
ผู้ดูแลไม่กล้าพูดอะไรอีก เขาจึงได้แต่ส่งมอบหน้าที่ให้แก่ชายหนุ่ม
หลังจากที่รับภารกิจมา ฉู่โม่วก็บินออกจากฐานไปโดยไม่ลังเล
…
“บึงแห้งเหือด!”
ระหว่างทาง ฉู่โม่วมองดูแผนที่และพึมพำกับตัวเอง
นี่คือตำแหน่งที่พบเต่าพสุธาทองคำ
ฉู่โม่วไม่รู้ข้อมูลเกี่ยวกับบึงแห้งเหือดมากนัก เขารู้เพียงแค่ว่ามันเคยเป็นบึงที่มีขนาดกว่าหลายหมื่นกิโลเมตร แต่เมื่อเต่าพสุธาทองคำมาถึง บึงแห่งนี้ก็เหือดแห้งกลายเป็นทะเลทรายอย่างรวดเร็ว
ที่นี่ห่างจากสุดยอดฐานจงไห่ราวสามสิบกิโลเมตร ด้วยความเร็วในการบินของฉู่โม่ว เขาใช้เพียงหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น
ชายหนุ่มทะยานบินไประหว่างที่ตรวจสอบข้อมูลของเต่าพสุธาทองคำและได้เรียนรู้ข้อมูลต่าง ๆ
เพียงแต่ว่า…
หลังจากผ่านไปสักพัก ฉู่โม่วที่บินอยู่กลางอากาศพลันหัวใจเต้นระรัว ในขณะเดียวกัน ศีรษะก็รู้สึกชาหนึบและขนลุกชันไปทั่วทั้งร่างกาย
หลังจากนั้น
การรับรู้ห้วงมิติทำให้พบว่ามีลำแสงที่รวดเร็วจนน่าสะพรึงกลัวพุ่งผ่านห้วงอากาศและโจมตีมา!
นี่ทำให้สีหน้าของฉู่โม่วเปลี่ยนแปลงไปทันที รีบใช้พรสวรรค์แห่งห้วงมิติเทเลพอร์ตไปจากตำแหน่งนั้นโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
และตอนที่เขาหายวับไปนั่นเอง
ตู้ม!
แสงเปล่งประกายที่เปี่ยมไปด้วยเจตส
