บทที่ 237 เติมเต็มคำสัญญา และวิธีฝึกฝนขั้นราชันย์ยุทธ์
หลังจากสิ้นธุระแล้ว ฉู่โม่วก็วางแผนจะเดินทางกลับคฤหาสน์เพื่อฝึกวิชาตามลำพังต่อไป
ในยามนั้น เหลืออีกเพียงเดือนเดียวเขตแดนศักดิ์สิทธิ์จะเปิดแล้ว
เมื่อนึกได้เช่นนั้น หัวใจก็พลันเต้นแรง รู้สึกคล้ายตัวชาวาบ ขนทั่วกายลุกชันทั้งสรรพางค์ประหนึ่งผืนฟ้าผันกลับทิศ
ลางสังหรณ์กระตุ้นสัญชาติญาณให้ตื่นรู้!
อันตรายคืบคลานเข้ามาถึง!
“มีคนกำลังปองร้าย?”
“มันเป็นใคร?!”
ฉู่โม่วส่งจิตสัมผัสออกไปตามสัญชาตญาณ ด้วยอยากรู้ว่าใครกำลังสอดแนมเขาอย่างลับ ๆ
แต่เมื่อค้นจนทั่วแล้วก็ยังไม่พบบุคคลต้องสงสัย
สิ่งนี้หาได้ทำให้โล่งใจ กลับกันระหวาดระแวงยิ่งกว่าเก่า
เขาแน่ใจว่าความรู้สึกเมื่อครู่ไม่ใช่การคิดไปเองแน่นอน แถมคนผู้นั้นยังประสงค์ร้าย
‘ใครมันกล้ามายุ่งกับฉัน’
เสียงความคิดดังขึ้นในหัว
นับแต่ที่เดินทางมาอาศัยในสุดยอดฐานจงไห่ เขาฝึกฝนด้วยความสันโดษมาตลอด ไม่ได้แหย่เท้าสร้างศัตรู หรือไปกระตุกหนวดเสือใครที่ไหน แม้ว่าอาจจะทำให้ใครบางคนในวิหารราชันย์เทพยุทธ์อิจฉาตาร้อนอยู่บ้าง แต่เมื่อได้เป็นผู้สืบทอดที่แท้จริง เขาก็มั่นใจได้ว่าคนพวกนั้นคงเลิกล้มความตั้งใจที่จะเอาชนะเขาไปแล้ว
หากตัดคนพวกนั้นออกไป… ที่เหลือที่นึกออกก็มีแต่คนตระกูลโจว
“หรือว่าจะมีคนรู้เรื่องที่ฉันตัดหัวโจวอวิ๋นกับโจวหยงแล้ว?”
ความคิดนั้นทำเอาหัวใจบีบรัดแน่น
แม้ว่าจะฆ่าพ่อลูกตระกูลโจวในเขตแดนลับสวรร
