วรรค์แห่งห้วงมิติ แต่ถึงตอนนั้นจะเหลือทางเลือกให้อยู่สองทางเท่านั้น คือไม่ถูกตัดขาดจากความโกลาหล ก็ถูกกักขังไว้ในรอยแยกของมิติและถูกมันพาไปยังพื้นที่ที่ไม่รู้จัก
บางทีอาจจะไม่มีโอกาสกลับไปยังโลกได้อีกเลยในชีวิตนี้…
‘ออกจากที่นี่กันก่อน แล้วค่อยตรวจสอบสิ่งที่ได้มาหลังจากนั้น!’
เมื่อคิดได้เช่นนั้นแล้ว
ร่างกายของฉู่โม่วพลันกลายเป็นลำแสงแล้วมุ่งหน้าไปยังทางออก
การตัดสินใจครั้งนี้นับว่าเป็นเรื่องที่ถูกต้องมาก
เพราะหลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง
ขณะที่ออกจากเขตแดนลับสวรรค์ดาราลัย
พื้นที่ทั้งหมดของแดนลับก็เริ่มพังทลาย ผืนพสุธาแตกเป็นเสี่ยง ๆ ราวกับกระจก จากนั้นคลื่นโกลาหลสีดำนับไม่ถ้วนโหมซัดทุกอย่าง ทลายสิ้นทุกสิ่งภายในนั้นจนราบเป็นหน้ากลอง
“โชคดีที่ออกมาได้ทัน ไม่งั้นได้ตายไปแล้วแน่ ๆ”
เมื่อกลับมายืนบนพื้นดินได้อีกครั้ง
เขาก็หันกลับไปมองดูเขตแดนลับผ่านรอยแยกถ้ำที่กำลังจะปิดตัวลง และอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา
ฮึ่ม!
ในตอนที่กำลังครุ่นคิดเช่นนั้น รอยแยกของเขตแดนลับก็ปิดตัวลงในที่สุด
นอกจากนี้แล้ว
เขตแดนลับสวรรค์ดาราลัยแห่งนี้ได้เริ่มเข้าสู่เส้นทางแห่งการทำลายล้างแล้ว และจะไม่มีวันกลับมาเปิดอีกครั้งในอนาคต
“ลาก่อน…”
ฉู่โม่วยังจำผู้อาวุโสที่สวมชุดสีขาวได้ เขาพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง แล้วจากนั้นก็หันหลังกลับ ออกไปจากพื้นที่ในที่สุด
…
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง
ณ หุบเขาที่ซ่อนตัวอยู่
ชายหนุ่มเดินเข้ามาในถ้ำเล็ก
