งความจริงที่เกิดขึ้นได้อย่างถี่ถ้วน ดังนั้นเขาย่อมไม่หยุดอยู่แค่นี้อย่างแน่นอน!
ข่มความกดดันเอาไว้ภายในใจ
ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเลือกเดินต่อโดยไม่ลังเลด้วยย่างก้าวที่มั่นคง!
เขาค่อย ๆ ไต่ระดับความสูงของบันไดขึ้นไปเรื่อย ๆ เสมือนมุ่งหน้าขึ้นสู่ฟากฟ้ากว้างนั้น!
ยิ่งเดินไปข้างหน้ามากเท่าไรจะยิ่งพบว่าบันไดดวงดาวที่ก้าวผ่านมาแล้วด้านหลังค่อย ๆ หายไปทีละขั้น
ภายหลังจากที่เดินมากว่าชั่วโมง เขายังคงไม่เห็นปลายทางของบันไดเช่นเดิม รวมถึงฉากรอบตัวยังคงเป็นแบบเดิมด้วย ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
หากไม่ใช่ผู้ครอบครองพรสวรรค์แห่งห้วงมิติและสามารถรับรู้การเปลี่ยนแปลงของคลื่นมิติรอบตัวได้ เขาจะต้องคิดไปแล้วแน่ ๆ ว่ายังคงอยู่ที่เดิมมาตั้งแต่ต้น
อีกครึ่งวันผ่านไป
จู่ ๆ ก็รู้สึกขึ้นมาว่ารอบบันไดดวงดาวที่กำลังเดินขึ้นมามีบรรยากาศที่หนาแน่นมากขึ้น ยิ่งเดินขึ้นไป คราวนี้ยิ่งเต็มเปี่ยมไปด้วยบรรยากาศที่หนาแน่นมากขึ้นอย่างรู้สึกได้ชัดเจน นอกจากนี้ยังเห็นอีกว่าเบื้องหน้ามีสะเก็ดดาวเล็ก ๆ ขนาดพอ ๆ กับกำปั้นกำลังเข้ามาก่อตัวกันเป็นขั้นบันไดลอยตัวอยู่กลางอากาศ
เห็นเช่นนี้ก็ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกร่าเริงขึ้น
เขาเข้าใจได้ทันที…
ว่าปลายทางอยู่ไม่ไกลแล้ว!
และอย่างที่คิด
พักหนึ่ง เมื่อก้าวเท้าลงไปบนขั้นบันไดดวงดาว
แกรก!
ด้วยเสียงคล้ายแก้วร้าวที่ดังขึ้นมา จู่ ๆ สายตาของฉู่โม่วก็โดนแสงสว่างจ้าสาดส่องใส่
เบื้องหน
