์ส่วนมากก็ถูกพวกมันทำลายจนหมด
‘เถาวัลย์ยักษ์นี่คงทนต่อไปไม่ไหวแล้ว!’
ฉู่โม่วคิดกับตัวเอง
อย่างที่คาดการณ์ไว้
ในไม่ช้า
เถาวัลย์ที่เหลืออยู่ก็ถูกสัตว์อสูรทั้งสามทำลายจนสิ้นซาก
“ทำลาย ทำลาย ทำลายให้หมด!”
“เร็วเข้า! ฆ่าตัวประหลาดนี่เร็ว!”
“ฆ่ามัน ฆ่ามัน!”
สัตว์อสูรทั้งสามตะโกนด้วยความตื่นเต้น
“แรดนอเอก โจมตีที่ลำต้นเลย!”
วานรเพลิงยักษ์ตะโกนลั่นไปทางแรดนอเอกอย่างเกรี้ยวกราด
“อย่ามาสั่งฉันนะ!”
แรดนอเอกส่งเสียงร้อง เวลาเดียวกันนอบนหัวของมันเริ่มเรืองแสงอีกครั้ง ก่อนจะโจมตีไปยังลำต้นของเถาวัลย์ยักษ์
ในตอนนี้…
เมื่อไร้ซึ่งกิ่งก้านที่คอยปกป้องแล้ว ลำต้นก็ถูกโจมตีเข้าเต็มเปาและละลายกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่
ฟู่!
หลังจากได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก เถาวัลย์ก็ส่งเสียงโอดครวญและคำรามดุร้ายออกมา
คลื่นเสียงล่องหนพลันเจาะทะลวงเข้าไปในจิตใจของสัตว์อสูรทั้งสาม
ด้วยความตกตะลึง
สัตว์อสูรสามตนพลันจ้องเขม็งไปยังดวงดาว ร่างกายของพวกเริ่มบิดเบี้ยว
ในตอนนั้นเอง การเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้น
เถาวัลย์ที่ไร้ซึ้งกิ่งก้านขยายตัวอย่างรวดเร็ว กิ่งก้านใหม่เติบโตขึ้นทันตา ในไม่ช้าพวกมันก็กลับมาเพิ่มอีกหลายร้อยเส้น
เถาวัลย์หลายร้อยเส้นโบกสะบัดอย่างพร้อมเพรียงกันและโจมตีไปยังสัตว์อสูรทั้งสามตน
ตู้ม!
ตามมาด้วยระเบิดสะท้านโลก
สัตว์อสูรทั้งสามถูกโจมตีจนเนื้อฉีกขาดและเลือดสีทองนับไม่ถ้วนไหลออกมา
ไม่ห่างไกลออกไปนัก
เมื่อเห็นภาพนี้ ฉู่โม่ว
