ดนลับนั้นไม่ตายตัว สั้นสุดที่เคยบันทึกไว้ก็คือสามสิบปี แต่ถ้ายาวที่สุดก็คือเจ็ดสิบปี…
ฉู่โม่วรอขนาดนั้นไม่ได้หรอก
อีกทั้ง…
ผลึกทองพิสุทธิ์หมื่นดาราที่ฉู่โม่วได้มาถือว่าน้อยมาก ๆ แน่นอนว่ามันต้องไม่เพียงพอต่อการสร้างอาวุธพลังจิตให้สมบูรณ์อยู่แล้ว เขาจำเป็นต้องเข้าไปในเขตแดนลับสวรรค์ดาราลัยและเสาะหาผลึกทองพิสุทธิ์หมื่นดาราเพิ่มให้ได้
ดังนั้นแล้ว
นั่นหมายถึงต้องเลือกระหว่างการฝึกฝนและการสำรวจเขตแดนลับสวรรค์ดาราลัย
‘การฝึกฝนยังพอหยุดไว้ก่อนได้… แต่จะพลาดโอกาสนี้ไม่ได้ การที่จะได้มาซึ่งผลึกทองพิสุทธิ์หมื่นดาราไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลย จะพลาดไม่ได้เด็ดขาด!’
‘สิ่งนี้สำคัญมาก ๆ ยังไงก็พลาดไม่ได้!’
ก็ไม่ใช่ทางเลือกที่เลือกยากสักเท่าไร
คิดได้ดังนั้น
ฉู่โม่วถามต่อ “เธอได้ผลึกทองพิสุทธิ์หมื่นดารานี่มานานขนาดไหนแล้วนะ?”
“วันก่อนน่ะ” เฉินซีเวยตอบ
“เพราะงั้นน่าจะเหลือเวลาอย่างมากสุดสี่วันก่อนที่เขตแดนลับสวรรค์ดาราลัยจะเปิดสินะ!”
“ต้องเร่งฝึกฝน!”
“เพื่อพร้อมรับมือกับเขตแดนลับสวรรค์ดาราลัยที่กำลังจะเปิด”
ชายหนุ่มตัดสินใจ
ในตอนนี้ ทั้งฉู่โม่วกับเฉินซีเวยเลือกที่จะพักผ่อนด้วยกันสักหน่อยก่อนจะออกไปเดินเล่นในห้างสรรพสินค้าด้วยกัน เมื่อกลับมายังคฤหาสน์อีกครั้ง ทั้งสองก็แยกย้ายกันไปฝึกตามเดิม
แน่นอนว่าฉู่โม่วไม่ลังเลหรือเสียเวลาใด ๆ เขามุ่งหน้าตรงไปยังวิหารราชันย์เทพยุทธ์ เปิดจารึกหลอมวิญญาณร้อยเท่าและเริ่ม
