เล็ก ๆ จัดการ ทั้งยังต้องยอมมอบตำรากระบวนท่าให้กับคนผู้นั้น!
นี่มันน่าอดสูเหลือเกิน!
“อวิ๋นเอ๋อร์!”
นายท่านโจวเดินเข้ามากวาดตามองความระเกะระกะบนพื้นก่อนจะขมวดคิ้ว “มันก็เพียงแค่ความพ่ายแพ้เท่านั้น ส่องกระจกดูหน่อยไอ้ลูกชาย สภาพตอนนี้แกดูเหมือนนายน้อยตระกูลโจวหรือไม่ นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย!” เสียงนั้นดุดันมาก
“ท่านพ่อ!”
เมื่อเห็นพ่อเดินเข้ามา ท่าทางของโจวอวิ๋นก็ดูจะอ่อนลง แต่ยังมีท่าทีของคนถูกขัดใจในคำพูด “ผมไม่ยอม… ผมไม่เข้าใจเลย ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงแพ้ให้กับไอ้คนนอกนั่น!”
ครั้นพูดเรื่องนี้ขึ้นมา
ดวงหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความทุกข์ “พอผมหลับตาลงทีไร หน้าของไอ้ฉู่โม่วตอนที่มันเอาชนะผมได้ก็จะลอยเข้ามาตอกย้ำ! นี่มันฝันร้าย ฝันร้ายที่จะติดตาไปจนวันตาย!”
“ถ้าไอ้บ้านั่นไม่ตาย มันจะต้องเป็นปีศาจร้ายที่กัดกินผมไปเรื่อย ๆ แน่… ท่านพ่อ ท่านฆ่าเขาได้ไหม!”
โจวอวิ๋นวิงวอน
เขารู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉู่โม่ว และพ่อของเขา โจวหยง ก็เป็นผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน ความแข็งแกร่งของเขาอยู่ในขั้นราชันย์เทพยุทธ์ ตราบใดที่ผู้เป็นบิดาเต็มใจจะลงมือ ไม่ว่าฉู่โม่วจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ไม่มีทางรอดเงื้อมมือไปได้
ทว่า…
สิ่งที่โจวอวิ๋นไม่ได้คาดคิดก็บังเกิด
หลังจากที่โจวหยงได้ยินเช่นนั้นก็ส่ายหน้า “ไม่!”
“ทำไมล่ะท่านพ่อ!”
โจวอวิ๋นทำหน้าไม่เชื่อ
ปกติแล้วท่านพ่อตามใจเขาที่สุด หากตอนนี้อีกฝ่ายกลับไม่คิดจะช่วยเติมเ
