บทที่ 214 ชัยชนะ เสียงโห่ร้อง และพรสวรรค์อันน่าทึ่ง!
ผู้ชมทั้งหมดต่างตกตะลึง
ทั่วทั้งสนามประลองตกอยู่ในความเงียบงันอย่างน่าประหลาด
“ฉัน… แพ้งั้นเหรอ?”
โจวอวิ๋นได้รับบาดเจ็บสาหัส และล้มลงด้วยสีหน้าเหม่อลอย
ในฐานะนายน้อยของตระกูลโจว พรสวรรค์ของเขาฉายแววตั้งแต่ยังเด็ก ไม่เพียงแต่มีพรสวรรค์ธาตุเหล็กระดับดาราลับฟ้าเท่านั้น แต่ยังมีพรสวรรค์ด้านหอกอันยอดเยี่ยม ควบคู่ไปกับทรัพยากรต่าง ๆ ที่ทางตระกูลมอบให้ การฝึกวรยุทธ์จึงเติบโตขึ้นอย่างก้าวกระโดด
เมื่อทะลวงขีดจำกัดของร่างกายจนเป็นปรมาจารย์สำเร็จ เขาก็สามารถสร้างรากฐานระดับไร้ที่ติ ทำให้มีพื้นฐานร่างกายยอดเยี่ยมกว่าผู้ปลุกพลังทั่วไปหลายเท่า และเพียงไม่กี่ทศวรรษก็ได้กลายเป็นราชันย์ยุทธ์!
ตลอดหนทางชีวิตเรียกได้ว่าราบรื่น อยู่อันดับต้น ๆ ของวัยเดียวกันเสมอ
ไม่มีใครสามารถทัดเทียมได้เลย
แต่ตอนนี้…
กลับพ่ายแพ้ให้กับคนไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้า!
ถูกทุบตีโดยชายหนุ่มบ้านนอกต่อหน้าทุกคน!
“ฉันรับไม่ได้!”
“ฉันคือ โจวอวิ๋น ผู้ที่มีอนาคตสดใสมาตลอด จะแพ้ได้ยังไง!”
แววตาของเขาแสดงความเกรี้ยวกราดและไม่ยอมรับ
จากนั้นฝืนร่างที่บาดเจ็บสาหัส ยกหอกขึ้นพุ่งไปหาฉู่โม่วอีกครั้ง
ในเวลาเดียวกันก็หยิบกล่องหยกที่ผู้เป็นบิดามอบให้ก่อนหน้านี้
และเปิดใช้อย่างลับ ๆ
ทันใดนั้น
ใบมีดคมกริบทมิฬก็แทงทะลุผ่านอากาศ มุ่งหน้าไปยังชายหนุ่ม เพื่อโจมตีจิตวิญญาณทันที
“เหอะ หมาบ้าที่ไม่รู้
