ิ่งเห็นได้ว่าจำนวนของยานพาหนะบนฟากฟ้าเหล่านั้นดูจะเยอะขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งบางลำก็ไม่ได้บินไปไหนด้วย มันอยู่นิ่งราวกับจอดแช่ไว้บนอากาศเฉย ๆ
ยานบินแต่ละลำดูเปี่ยมไปด้วยวิทยาการที่ล้ำหน้า ราวกับยานอวกาศที่ทำให้ผู้ที่ได้พบเห็นต่างตกตะลึงกันได้ไม่ยาก
มองภาพเหล่านี้
ไม่ว่าจะเป็นฉู่โม่วหรือเฉินซีเวย รวมไปถึงสองพี่น้องตระกูลหลี่ต่างตื่นตาตื่นใจ สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความทึ่ง
“นี่น่ะเหรอ สุดยอดฐานจงไห่!?”
หลังจากผ่านไปนานขนาดไหนก็ไม่รู้ ในที่สุดฉู่โม่วก็ได้สติกลับคืนมา เขาสูดหายใจเข้าไปลึก ๆ แล้วพูดพึมพำออกมา
…
“กฏหมายในสุดยอดฐานจงไห่ค่อนข้างแข็งแรง”
“พวกเขาห้ามไม่ให้ยานบินไร้สังกัดหรืออสูรรับใช้บินผ่านเข้าไปโดยปราศจากใบอนุญาต เพราะงั้นช่วยไปลงจอดตรงนั้นแล้วกันค่ะ”
ขณะนั้น
เจียงเย่วเหยาก็พูดขึ้น
“ต้องรบกวนคุณเจียงด้วยนะครับ”
ฉู่โม่วพูด
“ด้วยความยินดีค่ะ”
เธอหันมายิ้มให้และนำชายหนุ่มไปยังกลุ่มคนที่อยู่เบื้องล่าง และพากันไปยังตัวอาคารสูงที่อยู่ด้านนอกฐานบริเวณประตูทางเข้า
ที่นั่นเป็นอาคารทางเข้าที่ซึ่งมีผู้ปลุกพลังยืนเฝ้าอยู่กลุ่มใหญ่ แต่ละคนมีพลังขั้นต่ำก็นายพลเมืองและมีผู้นำเป็นจ้าวยุทธ์
ในตอนนี้
เมื่อพวกเขาเห็นฉู่โม่วและคนอื่น ๆ มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วที่จะเมินเฉยใส่ ทว่าเมื่อเห็นว่าเจียงเย่วเหยามาด้วย สีหน้าก็เปลี่ยนไปโดยพลัน พร้อมกับรีบทำความเคารพ “ยินดีที่ได้พบครับ ท่านหญิง!”
“พวกนายร
